சாதனை
எனக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது. :)

வேதனை

எனக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது. :(

********

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்

'இவ‌ள் தான் வாழ்க்கை' என‌ க‌ர‌ம் ப‌ற்றி ஆர‌ம்பிக்கும் காத‌ல் எனும் மன்ம‌த‌னின் இனிய வாழ்க்கை 'இவ‌ள் என் வாழ்க்கை' என‌ நியாப‌க‌ப்ப‌டுத்தும் சில நேர‌ங்க‌ளில் அலார‌ம் வைத்து எழுப்பிக் கொள்ள கொல்ல‌ அழ‌கிய ஓர் நாளில் 'இவ‌ளா என் வாழ்க்கை' என‌ ப‌ல்லிளித்து என்ன‌வளில் என்னைப் பிரித்து அவளுடன் வெளிவாசல் விரைகிறான் காத‌ல் எனும் அர‌க்க‌ன்!

அவள் வ‌ரும் முன்பு
அடுக்கி வைக்க‌ப்ப‌ட்டு சீராக‌
அழ‌காக‌ இருந்த‌ அல‌மாரிக‌ள்
வ‌ந்து சென்ற‌ பின்பு
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக‌
சாய்ந்து நிமிர்ந்து
சரிந்து கிட‌க்கும் ம‌து கோப்பைக‌ளுட‌ன்
முன்பும் பின்பும்
அதே ஆள்
அழகிய முள்தாடிக‌ள் மட்டும்
அந்நிய‌ன்

செத்தவன் மீண்டும்
மண்ணில் எழுவதைப் போல்
பன்மடங்கு அபூர்வம்
ஒதுக்கிய காதலி
கரம் மீண்டும் பற்றி
கண்ணீரால் நனைக்கும்
காதல் வாழ்க்கை

*************************

இடம் 1: ஆஃபிஸ் பார்க்கிங் & ஸ்மோக்கிங் ஏரியா.

'மச்சி, நான் டூவீலர் வாங்கி 9 மாசம் ஆச்சி. இன்னும் ஒரு பொண்ணைக் கூட பின்னால வச்சி அப்படியே ஜாலியா போனதே இல்லைடா.என்னை மாதிரியே என் வண்டியும் பேச்சிலரா இருக்கு' என ஆற்றாமையில் பொங்கினான் என் நண்பன், புகையை ஊதிக் கொண்டே. நான், 'மச்சி, ஒண்ணும் கவலைப்படாதடா. If you don't mind, உன் வண்டியத் தர்றீயா. வெளில ATM வரைக்கும் போக வேண்டியிருக்கு. 2 மினிட்ஸ்ல வந்திருவேன். 'ஓ.கே டா. நேரா இங்கேயே வந்துடு. நான் உனக்காக வெயிட் பண்றேன்.'.

திரும்பி வந்தேன். பில்லியனில் அனிதா. வண்டியை பார்க் பண்ணிவிட்டு, அவள் அவனுக்கு 'ஹாய்' சொல்லிவிட்டு உள்ளே போய்விட்டாள். அதைப் பார்த்து ஷாக்காகி வாயைப் பிளந்தான். 'என்னடா நடக்குது. உனக்கும் மட்டும் எப்படிடா' என்று டென்ஷனை பொறுமையாகக் கொட்டினான்.

'எல்லாம் என் ராசி மச்சி' என்று தோளைக் குலுக்கினேன்.

இடம் 2: பஸ்.

'ஸார் என்ன இது? இப்படி இன்டீசன்டா லேடீஸ் சீட்ல உட்கார்ந்து இருக்கீங்க. எந்திரீங்க' என்று ஒரு கண்ணாடி அணிந்த அப்பாவியை அதட்டி எழுப்பினாள் கார்ப்பரேட் ஐடி கார்டை கழுத்தில் மாட்டியிருந்த‌ ஒரு ஆன்ட்டி.

நான் கொஞ்ச தூரத்தில் நின்றிருந்தேன். இரண்டொரு ஸ்டாப் தள்ளி வண்டி நின்றவுடன், அவள் அருகே இருந்தவள் எழுந்து போய்விட்டாள். சுற்றும் முற்றும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, என்னைப் பார்த்து, "நீங்க வந்து உட்காருங்க" என்று என்னைப் பார்த்து அழைத்தாள்.

போய் கம்ஃபர்டபிளாக உட்கார்ந்த பின், தலையை தூக்கினால் அந்த அப்பாவி, என்னை எரித்து விடுவதுபோல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

தோளை சிலுப்பி, புன்முறுவலுடன் சிரித்துவிட்டு வேறுபக்கம் திரும்பிக் கொண்டேன்.

இடம் 3: நான் தங்கியிருக்கும் ரூம், இரவு நேரம்.

எல்லாரும் 7 மணிக்கே ஆஃபிஸில் இருந்த வந்துவிட்டு, சீரியஸாக கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். நான் வந்த போது நேரம் 9. ட்ரெஸ் சேஞ்ச் பண்ணிவிட்டு, ஃபேஸ் வாஷ் பண்ணிக் கொண்டிருந்த போது, மாடி வீட்டு ஹவுஸ் ஓனர் அம்மா, "கணேஷ், கணேஷ், கணேஷ்" என கத்தி கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவர் கத்திய சத்தத்தில் முச்சந்தி விநாயகரே எழுந்து வந்து, "என்ன மாமி, அவசரம்" என்று கேட்டிருப்பார்.

நான் அவசரம் அவசரமாக ஷார்ட்ஸில் காலை நுழைத்து, பனியனுடன் வாசல் நோக்கி ஓடி வந்தேன். "வீட்ல குலோப்ஜாமூன் பண்ணோம்டா. நீங்க சாப்பிடுறதுக்கு கொண்டு வந்தேன்" என்று டப்பாவை நீட்டினாள். "ம்ம் சரிம்மா. தேங்க்ஸ்" செயற்கையாக சிரித்துக்கொண்டே சொல்லிவிட்டு உள்ளே வந்தேன்.

ரூம்மேட்ஸ் மூன்று பேரும் கொலைவெறியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். "நாங்க மூணுபேரும் வந்து ஒரு மணிநேரம் மேல ஆச்சி. எங்ககிட்ட எல்லாம் கொடுக்காம அது மட்டும் ஏன் நீ வந்ததக்கு அப்புறம் உன்கிட்ட கொடுக்கிறாங்க?" என்று அவர்கள் பார்வையை ரீட் பண்ணினேன்.

வழக்கம்போல் அசட்டுத்தனமாக சிரித்துவிட்டு, நான் காலிபண்ணியது போக மிச்ச டப்பாவை அவர்களுக்குக் கொடுத்தேன்.

இடம் 4: அதே இடம், இரவு நேரம் 11 மணி.

கிரிக்கெட் மேட்ச்-ம் முடிந்துவிட்டது. ஒருவன் ஃபோனை எடுத்து மொட்டை மாடிக்கு போய்விட்டான். இன்னொருவன் வராண்டாவில் "Walk & Talk" பண்ணிக் கொண்டு இருந்தான். டைம் பாஸ் ஆகவில்லை. நான் லேப்டாப்பை ஓபன் பண்ணினேன். ரொம்ப நாளாக "நான் ரொம்ப பிஸ்ஸீ" என்று சூரியன் பட கவுண்டமணி போல் ஓவர் ரவுசு பண்ணிக் கொண்டிருந்த தோழி ஆன்லைனில் வந்து, "ஹாய்" என்றார்.

லேப்டாப் மானிட்டரைப் பார்த்து அதே வழக்கமான சிரிப்பைக் கொட்டிவிட்டு, திரும்ப "ஹாய்" அடித்தேன். தொடர்....ந்தது.

பின்குறிப்பு: இதில் என்னவோ நுண்ணரசியல் இருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைத்தால் மிகச்சரி. நுண்ணரசியல் மட்டும் அல்ல, நிறைய பெண்ணரசியலும் உள்ளது. மேலே சொன்னது எல்லாம் பாதி உண்மைகள். மீதி உண்மைகள் கீழே!

இடம் 1: ATM ல் பணம் எடுத்துவிட்டு திரும்பும்போது, பாய்ஃப்ரெண்டுடன் லஞ்ச் முடித்துவிட்டு குமரகம் ஹோட்டலில் இருந்து வந்தவ‌ள், மெயின் ரோட்டில் இருந்து DLF உள்ளே திரும்ப ரொம்ப தூரம் நடப்பதற்கு சோம்பேறித்தனம் பட்டுக்கொண்டு, என்னிடம் "ஒரு ஹாய், நாலு சிரிப்புகள்" பரிமாறிவிட்டு பின்னால் தொற்றிக் கொண்டாள். ஆஃபிஸ் வந்ததும் கழற்றிவிட்டு எஸ்கேப் ஆனாள்.

இடம் 2: ஜன்னலோர இருக்கையில் மழைத்தண்ணீர் உள்ளே சட சடவென அடித்துக் கொண்டிருக்க, என் சாந்த சொரூபமான முகத்தை பார்த்தவுடனே முடிவு பண்ணி, என்னை உள்ளே உட்கார வைத்து தற்காத்துக் கொண்டாள் கார்ப்பரேட் ஆன்ட்டி.

இடம் 3: போன தடவை மாமி கொடுத்த டப்பாக்களை சக ரூம்மேட்ஸ் இன்னும் கழுவி தரவில்லை. நான் ஒரு முறை கழுவிக் கொடுத்தேன். அதை நினைவில் வைத்து, என்னை அழைத்துக் கொடுத்தார் ஹவுஸ் ஓனர் மாமி.

இடம் 4: மேலே போனவனும், வராண்டாவில் இருந்தவனும் தம்தம் காதலிகளுடன் கடலை போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். ஒன்றும் தேறாத, என்னை மாதிரி நல்லவனை, அந்த மெகா மொக்கை தோழி ஹாய் சொல்லி முடித்தவுடன், சொன்னாள், "லூசுப் பையா?".

கன்னி ராசியிலும் பல கண்டங்கள் உள்ளன.

******************************************

இதனால் சகலமானவர்களுக்கும் அறிவிப்பது என்னவென்றால், இதுவரை "ராம் சுரேஷ்" என்று என் நண்பன் பெயரில் எழுதிவந்த நான், இன்று முதல் கூச்சத்தையெல்லாம் தூக்கி எறிந்து விட்டு என்னுடைய பெயரிலேயே எழுதலாம் என்று முடிவு பண்ணிவிட்டேன். இதனால் சொல்ல விரும்புவது என்னவென்றால், இந்த இரண்டு மாதமாக எனக்கு அளித்து வந்த ஆதரவை தொடர்ந்து அளிக்குமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

ஏதோ புதிதாக வந்தவன் என்று என்னை ஒதுக்க வேண்டாம் என்றும் தாழ்மையுடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

டிஸ்கி: இது நேற்று இரவில் என் நண்பன் "ராம் சுரேஷ்", "SIGNATURE" வாங்கித் தராததால் எடுத்த முடிவல்ல.

*****************

கடைசியில் நானும் SLUMDOG MILLIONAIRE பார்த்துவிட்டேன். கதையை அனைவரும் கொத்துபரோட்டா போட்டு விட்டதால், இப்பதிவில் எனக்கு பிடித்த காட்சிகள் மட்டும். ஏர்போர்ட் ரன்வேயில் கிரிக்கெட் விளையாடிய சிறுவர்களை போலீஸ்காரர்கள் துரத்தும் அந்த காட்சியிலேயே படத்தின் எதிர்பார்ப்பைக் கூட்டிவிட்டார்கள். அப்போது வரும் பாடலின் பீட்ஸ் மற்றும் ஏ.ஆர். ரகுமான் வாய்ஸ், சத்யம் தியேட்டரின் சவுண்ட் சிஸ்டத்துடன் கேட்கும்போது அட்டகாசம். அமிதாப் பச்சனை பார்க்க அந்த சிறுவன் எடுக்கும் முயற்சிகளைப் பார்த்து பின் சீட்டில் இருந்த ஜீன்ஸ் போட்ட பாட்டி "உவ்வே" என்று வாமிட் எடுப்பதுபோல் செய்து கண்களை கையால் மூடிக் கொண்டார்.

ஹோட்டல் தண்ணீரை, வாட்டர்கேனில் ஊற்றி அதை கம் போட்டு ஒட்டி புது AQUAFINA பாட்டிலாக மாற்றுவது என போகிற போக்கில் பல உண்மைகளை பொளீர் என்று அறைகிறார்கள். அடுத்த தடவை AQUAFINA வாட்டர் பாட்டில் வாங்கும்போது கொஞ்சம் யோசிக்கணும். சேரியில் வாழும் சிறுவர்கள் கைக்கு துப்பாக்கி, ஒருவனை சுட்டுத் தள்ளும் சூழல் என அவர்கள் ரவுடிகளாக மாறும் transition ஐ துல்லியமாக பதிந்து இருக்கிறார்கள்.

தாஜ்மகாலில் கைடாக இருக்கும்போது, டூரிஸ்ட் கேட்கும் கேள்விக்கு அள்ளி விடுவதும், அதை அவர்கள் மறுத்து டவுட் கேட்கும்போது, "அது எல்லாம் பொய். பொழுதுபோகாமல் வீட்டில் இருக்கும் சோம்பேறிகள் எழுதியது" என்று சொல்லும்போது க்ரேட் அப்ளாஸ். ட்ரெயினில் சப்பாத்தி திருடுவது, சிறுவயது லதிகா முன்னால் பாடிக் கொண்டே டான்ஸ் ஆடுவது, சலீம் டவுசரில் மிளகாயை போட்டு ரசிக்கும் காட்சி, அந்த கும்பல் முன்னால், "நான் ஒரு புரோஃபஷனல், 50 ரூபா கொடு" என கேட்கும் இடம் என எனக்கு பிடித்த காட்சிகள் லிஸ்ட் கொஞ்சம் நீளம்.

இறுதியில் 2 கோடிக்கான, "What is the name of third Musketeer?" என்ற கேள்விக்கு, நிஜ வாழ்க்கையில் ஜமால் தேடிக் கொண்டிருக்கும் "third Musketeer"ஆன லதிகாவே போனில் பேசுவது கவிதையான காட்சி. கடைசியில் ரெயில்வே ஸ்டேஷனில் பாட்டுடன், எண்ட் கார்டு முடியும் வரையிலும் யாரும் எழுந்திருக்கவே இல்லை. ஏ.ஆர்.ரகுமான் பெயர் போடும்போது சரியான கைதட்டல்.

***********************

ஞாயிற்றுக்கிழமை சாயங்காலம் 6 மணிக்கு ஒரு வழியாக கிழக்கு பதிப்பகத்தை தேடிக் கண்டுபிடித்து பதிவர் சந்திப்புக்கு சென்று விட்டேன். கீழேயே அதிஷா, கேபிள் சங்கர், விஜய் ஆனந்த் இருந்தனர். அதிஷா, ஒரு தம் கொடுத்து வரவேற்றார். அதிஷா, ரொம்ப ஃப்ரெண்ட்லியாக பழகினார். நடுநடுவில் என் பதிவை தொடர்ந்து படிப்பதாக சொல்லி காமெடி பண்ணிக் கொண்டு இருந்தார். சினிமாவில் நடித்தவர், டிஸ்டிரிப்யூட்டராக இருந்தவர் என பலமுகங்கள் இருந்தாலும் கேபிள் சங்கர் மிகவும் அடக்கமாக, என்னை மாதிரி புதிதாய் வந்தவனிடமும் நன்றாக பேசினார்.

மேலே போனால் எல்லாரும் ரொம்ப சீரியஸாக நாடகம், சுனாமி, சங்கமம், இசைக் கச்சேரி, புத்தகக் கண்காட்சி நோக்கியா‍-சைனா மொபைல் என பேசிக் கொண்டு இருந்தனர். எல்லாத்தையும், அமைதியாக‌ கேட்டுக் கொண்டு இருந்தேன். இஸ்ரேல் பாலஸ்தீனம் பற்றி பேசிக் கொண்டு இருக்கும்போது, பாதி பேர் வெளியே போய்விட்டனர். யாரோ வெளியில் வந்துவிட்டார்; அவரை வரவேற்க தான் எல்லாரும் சென்று இருக்கிறார்கள் என்ற‌ என் நினைப்புக்கு இடி விழுந்தது. அந்த இஸ்ரேல் பேச்சின் சூடு தாங்காமல் தான் எல்லாரும் சென்று விட்டார்கள் என்பது பின்னர் தான் தெரிய வந்தது. ஏம்ப்பா, இந்த மாதிரி ஏதாவது ஒண்ணுன்னா எனக்கு சிக்னல் கொடுக்க மாட்டீங்களா?? புதுசா வந்தவன இப்படி நடுவுல மாட்டிவிட்டு போயிட்டீங்களே? அப்படியே எஸ்ஸாகிவிடலாம் என்று நினைத்த என்னை டீக்கடைக்கு கூப்பிட்ட முரளிகண்ணன் அவர்களுக்கு நன்றி.

பிரபல பதிவர்களான முரளிகண்ணன், நர்சிம், வெண்பூ, கேபிள் சங்கர், டோண்டு சார், பத்ரி சார், லக்கிலுக், அதிஷா, கோவி கண்ணன் என பலரை சந்தித்தில் மிகுந்த சந்தோஷம். நர்சிம், பாதியிலே போய்விட்டதால் அவரிடம் பேச முடியாதது வருத்தமே. லக்கிலுக்கிடம் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பேச வாய்ப்பு கிடைத்ததது மகிழ்ச்சி. வெண்பூ ரொம்ப ஃப்ரெண்ட்லியாக பழகினார்.

கடைசியில் அந்த தேநீர் சந்திப்பு மட்டும் இல்லையென்றால் நான் பதிவர் சந்திப்பு என்றால் டெர்ரர் என்று ஃபீல் பண்ண வேண்டி இருந்திருக்கும். மொத்தத்தில் இந்த பதிவர் சந்திப்பில் கலந்து கொண்டது, நல்ல அனுபவம்.

*******************

ஊரில் இருந்த பத்து நாட்களில், என்னுடன் புளூ டவுசர், வெள்ளை சட்டையுடன் 10ஆவது வரை பள்ளியில் படித்த மூன்று நண்பர்களை சந்தித்தேன். ஒவ்வொன்றும் வித்தியாசமான அனுபவம். முதல் அனுபவம் மட்டும் இங்கே.

திருமங்கலத்தில் ஒரு ஹோட்டலில் என்னுடன் படித்தவன் சர்வராக வேலை பார்க்கிறான். அவனை எப்போதாவது பார்ப்பேன். பெரும்பாலும் என்னை பார்ப்பதை அவன் தவிர்த்து விடுவான். அவனிடம் கடைசியாக பேசிய போது "பன்னிரெண்டாவது பப்ளிக் எக்ஸாமில் ஃபெயிலாகி விட்டேன். அதனால் வீட்டில் ரொம்ப திட்டி, மேலும் படிக்க விடாமல் வேலைக்கு அனுப்பி விட்டார்கள்" என்று சொன்னான். அவனை பார்த்து பல வருடங்கள் ஆகி விட்டது. என்னதான் ஹோட்டலில் வேலை பார்த்தாலும் ஆள் குச்சியாக கொஞ்சமும் சதை போடாமல் இருப்பான்.

அந்த சமயத்தில் தான் திருமங்கலத்தில் இடைத்தேர்தல் நடந்து முடிந்து இருந்தது. இந்த சமயம் ஊருக்கு போன போது அவன் டி.வி.எஸ் 50யில் வலம் வந்து கொண்டிருந்தான். வெள்ளை வேட்டி, சட்டை, கழுத்தில் செயின் என ஒரு கெட்டப்பில் ஊருக்குள் சுற்றிக் கொண்டிருந்தான். நான் மதுரைக்கு செல்ல பஸ் ஸ்டாண்ட் வந்து வெயிட் பண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். நானே அவனைக் கவனிக்கவில்லை. அவன் என்னைக் கவனித்து நேராக வந்து, "டே, கணேஷ், எப்படி இருக்க? எப்ப வந்த? பொங்கலுக்கு வந்தீயா? எத்தன நாள் இருப்ப?" என என்னைப் பேச விடாமல் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் கெட்டப்பைப் பார்த்து ஒரு நிமிஷம் ஆடிப்போய், "நான் நல்லா இருக்கேன். நீ கலக்குறீயே? என்ன மேட்டர்? வீட்டுல எதுவும் கல்யாணம் பண்ணி வச்சீட்டாங்களா?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன், "அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடா. இன்னும் பெர்மனென்ட்டா ஒரு வேலையும் செட்டாகல. அப்புறம் என்னத்த கல்யாணம் பண்றது?" என்று மறுபடியும் ஃபீல் பண்ணி பேச ஆரம்பித்தான்.

"சரி, சரி. அப்புறம் எப்படி மைனர் மாதிரி ஊருக்குள்ள சுத்திக்கிட்டு இருக்க?" என்று கேட்டேன். அவன், "ஓ! இதுவா, நான் பாட்டுக்க சிவனேன்னு வேலை பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன். ஒருநாள் சாயங்காலம் கட்சிக்காரங்க வந்து, "எங்க கூட வந்து தேர்தல் வேலை பாக்குறியா, ஒரு நாளைக்கி 5 ஆயிரம் ரூபா தர்றோம்" அப்படின்னாங்க. நான் இது வேலைக்கு ஆகாது. எனக்கு ஒண்ணும் பேசத் தெரியாதுன்னு சொல்லியும் பாத்தேன். அவங்க விடல. அதெல்லாம் ஒண்ணும் தேவையில்லை. பூத் ஸ்லிப் எழுதணும், அத ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் கொடுக்கணும். அப்புறம் ஓட்டு கேட்க போகும் போது கூட வந்து நோட்டீஸ் கொடுக்கணும்ன்னு சொன்னாங்க. நானும் சரின்னு சொல்லிட்டேன். அப்ப இருந்து இப்படி தான் இந்த ட்ரெஸ்ல தான் சுத்தணும்னு சொல்லி அதையும் வாங்கிக் கொடுத்துட்டாங்க" என்று சர்வர் டூ மைனர் கதையை சொன்னான்.

"கலக்குற போ, அப்போ அந்த ஹோட்டல் வேலை என்ன ஆச்சி" என்று கேட்டேன். "இந்த எலெக்சன் முடிஞ்சு எல்லாம் ஓய்ஞ்ச‌ பிறகு, கடைக்காரன் கால்ல விழுந்து சேத்துக்க சொல்லணும்" என்றான். "ஓ.கே.டா. அப்புறம் வேற என்ன கவனிச்சாங்க" என்று நானும் விடாமல் தூண்டில் போட்டேன். "தெனமும் பிரியாணியும், நைட்டு சரக்கும் வாங்கித் தர்றாங்க. வீட்டுக்கு பணம் கொடுக்க போகும்போது, ஒரு கட்டு எடுத்து நான் சுருட்டுனாலும் ஒருத்தன் கூட கண்டுக்க மாட்டேங்குறான். எலெக்சன் முடியுற வரைக்கும் நல்லா வாழ்ந்துக்க வேண்டியது தான்" என்று கண்கள் விரிய அவன் சாகசக் கதையை சொன்னான்.

அந்த நேரத்தில் நான் செல்ல வேண்டிய பஸ் வந்ததால், நான் கெளம்பி விட்டேன். பஸ்ஸில் போகும்போது யோசித்துக் கொண்டே சென்றேன், "இவ்வளவு இன்வெஸ்ட் பண்ணி ஜெயிக்கணும்னு நெனைக்கிறவன், நாளைக்கி ஜெயிச்ச பிறகு, மக்களுக்கு நலத்திட்ட உதவி செய்வானா? இல்லை இன்வெஸ்ட் பண்ண காச வட்டியும் முதலுமாக சுருட்டுவானா?".

எந்த தேர்தலிலும் ஓட்டு போடாமல் சைலண்ட்டாக நடப்பதை மட்டும் பார்க்கும் மேல்தட்டு கூட்டம் கூட, "வாங்குன காசுக்கு இதை பண்ணிடுவோம்" என்று மனசாட்சிக்கு துரோகம் செய்யாமல் ஓட்டு போட வந்தது ஆச்சர்யமாகத் தான் இருந்தது. எது எப்படியோ திருமங்கலத்து மக்களுக்கு மட்டும் இந்த பொங்கல் அட்டகாசமான பொங்கல்.

************

நேற்று இரவு 12 மணி வரை CNN தொலைக்காட்சியில் ஒபாமா பதவியேற்கும் நிகழ்ச்சியை லைவ்வாக பார்த்தேன். அட்டகாசமாக இருந்தது. பதவியேற்கும் போது சீஃப் ஜஸ்டிஸ் சொன்னதை திரும்ப சொல்ல முடியாமல் ஆரம்பத்தில் தடுமாற்றம், முடித்தவுடன் அந்த சீஃப், "Thank you President" என்று சொன்னபோது வெள்ளை மாளிகையே கரவொலியில் குலுங்கியது. புஷ் ஹெலிகாப்டரில் கெளம்பிபோகும் போது அவரை பார்க்க பாவமாக இருந்தது.

இதெல்லாம் முடிந்த பிறகு அவர் பேச்சில் பட்டாசு பறந்தது. அவர் பேச்சின் ஒரு பகுதி, "To those who cling to power through corruption and deceit and the silencing of dissent, know that you are on the wrong side of history" இது நம்மூர் அரசியல்வாதிகளுக்கு பொருந்தும். இதற்கும் மேலே உள்ள‌ திருமங்கலம் மேட்டருக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.

"We will begin to responsibly leave Iraq to its people, and forge a hard-earned peace in Afghanistan" இந்த பேச்சில் மிகுந்த நம்பிக்கை அளிக்கிறார்.

"for those who seek to advance their aims by inducing terror and slaughtering innocents, we say to you now that our spirit is stronger and cannot be broken; you cannot outlast us, and we will defeat you." இதை சொல்லி முடிக்கும்போது 20 லட்சம் மக்களும் ஆக்ரோஷமாக கைதட்டினார்கள்.

இந்த பேச்சையெல்லாம் வைத்து பார்க்கும்போது அவர் புஷ்ஷில் இருந்து மிகவும் வேறுபட்டு தெரிகிறார். அவருடைய ஆட்சியை பொறுத்திருந்து பார்க்கலாம். அவர் மற்ற அமெரிக்க அதிபர்களை விட தோல் நிறத்தில் மட்டும் வித்தியாசமனவரா இல்லை செயலிலுமா என்று.

***********

டெண்டுல்கரைப் பற்றி உயர்வாக ஷேவாக் மிகவும் அடக்கமாக சொல்லியிருப்பது பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருக்கிறது. சர்வதேச கிரிக்கெட்டுக்காக வாழ்வில் 20 வருடங்களை ஒதுக்கி, இன்னும் தொடர்ந்தும் ஆடிக் கொண்டிருப்பவரை ஐ.சி.சி எப்படி லிஸ்டில் விட்டது என்று புரியவே இல்லை.

டெண்டுல்கரைப் பற்றி கிரவுண்டில் அக்தரிடம் சொன்னது பற்றி ஷேவாக் சொன்னது, simply awesome!

(டெண்டுல்கர் Non-Striker endல் இருக்கிறார்.ஷேவாக்கிடம் பேட்டிங் பண்ணும்போது)
அக்தர்: உனக்கு தைரியம் இருந்தால் இந்த பௌன்ஸரை அடித்துப் பாரு! உன்னால் ‍THIRD MAN சைடில் மட்டும் தான் அடிக்க முடியும்

ஷேவாக்: உன்னால் முடிந்தால் இதை Non-striker endல் இருக்கும் ஆளிடம் சொல்லி பார்!

என்றாராம். ஹாஹா!! ஹாஹா!! தொடர்புடைய லிங்க்.

**************

4 நண்பர்களுடன் சேர்ந்து பழனி முருகனை சனிக்கிழமை தரிசிக்க சென்றோம். நான் செல்வது இப்போது தான் முதல் முறை. கோவில் போகும் ரோட்டில் ஏராளமான குதிரை வண்டிகள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. சினிமாவிலும், நான் நேரிலும் பார்த்த‌ குதிரைகளை விட வித்தியாசமாக இருந்தன அந்த வண்டியில் ஓடும் குதிரைகள். இன்னொரு நண்பன், "இதெல்லாம் குதிரை இல்லடா, கோவேறு கழுதை" என்று எக்ஸ்ட்ரா பிட் போட்டான். "ஏய்" என்ற சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த படத்தில் சரத்குமார் போலீஸிடம் அடி வாங்கிய இடத்தை பார்த்துவிட்டு சென்றோம்.

கோவிலுக்கு அருகே சன்னதி வீதியில் பக்தர்கள் கூட்டத்திற்கு சம்மாக மஞ்சள் பை, சூடம், டாலர், கயிறு விற்கும் வியாபாரிகள். நல்லவேளை, மெரினா பீச்சில் மிரட்டுவது போல வாங்கிட்டு தான் போகணும் என்று அவர்கள் மிரட்டவில்லை. "டே, வாங்கடா.. ரோப் காரில் போகலாம்" என்று நண்பர்களை நச்சரித்தேன். அதற்கு என்னுடன் மாலை போட்டு வந்த நண்பன் கோபமாக, "நோகாம சாமி கும்பிடுடுறதுக்கா வந்துருக்கோம். ஒழுங்கா படியில ஏறி போவோம். அப்பத் தான் முருகன்கிட்ட வேண்டுறது நடக்கும்" என்று பொருமினான்.

நடந்து மலை உச்சியை அடைவதற்குள் நான் மயக்கம் அடையாத குறை தான். கண்ணைக் கட்டிக் கொண்டு, இதயம் நிமிஷத்துக்கு 150 முறை டபடபவென்று அடித்தது. கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து தண்ணீர் குடித்தபின் தான் ரிலாக்ஸ் ஆனேன். அந்த மாலை வேளையில் மலை உச்சியில் இருந்து பழனியையும், சரவணப்பொய்கையும் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தது.

ஸ்பெஷல் தரிசன வழிக்கான கட்டணம் 100 ரூபாயில் இருந்து 200 ரூபாயாக மாற்றிவிட்டார்கள் என்று மாலை போட்ட சாமி நண்பன் புலம்பிக் கொண்டு இருந்தான். விலைவாசி ஏற்றத்தின் சூடு பழனி மலை முருகனையும் விடவில்லை போல என நினைத்துக் கொண்டோம். பொது தரிசனம், அதாவது ஸ்பெஷல் கட்டணம் எதுவும் இல்லாத வழியில் 1500 பேர் நீ...ளமான கியூவில் நின்று கொண்டிருந்தனர். அது பாதாள வழியெல்லாம் செல்லும். அதைத் தாண்டி போனால் தான் முருகனை பார்க்க வேண்டும். அங்கே எவ்வளவு பேர் இருப்பார்களோ என்று தெரியாததால் வேறு வழியில்லாமல் 25 ரூபாய்க்கான ஸ்பெஷல் வரிசையில் 250ஆவது நாளாக நின்று கொண்டோம். இரண்டு மணி நேர காத்திருப்புக்குப் பின் முருகனை தரிசித்தோம்.

கிளம்பும்போதே வீட்டில் "ஆண்டி வேஷத்துல இருந்தார்னா வெயிட் பண்ணி இருந்து ராஜா வேஷத்துல தரிசனம் பாத்துட்டு வா. ஏற்கெனவே உங்க கம்பெனியிலே ஆட்குறைப்பு நடந்துக்கிட்டு இருக்குனு சொல்லிக்கிட்டு இருக்க. இதுல வேற எதுவும் ஏடாகூடாமா நடந்துடப் போகுது" என்று என் அம்மா அநியாயத்துக்கு பயமுறுத்தி இருந்ததால் "முருகா, இப்பவே நைட் மணி 7 ஆயிடுச்சி. ராஜா வேஷத்துல இருங்கன்னு" என் அப்ளிகேஷனில் இதையும் சேத்துக்கிட்டேன்.

பொற்கோபுரம் புதிதாக தங்கத்தகட்டில் பதித்து இருந்தார்கள். நல்லபடியா முருகனை ராஜா வேஷத்தில் 5 செகண்ட்(அதற்கு மேல் கழுத்தில் கை வைத்து தள்ளி விட்டனர்) தரிசித்துவிட்டு, தங்கத்தேர் உலாவையும் பார்த்துவிட்டு கீழே இறங்க மணி 8 ஆனது. மலையில் இருந்து இறங்கினால் ஒரு கி.மீ தூரத்துக்கு பெரிய கியூ. எதுக்குடா என்று பார்த்தால் அது சித்தன‌நாதன் கடையில் பஞ்சாமிர்தம் வாங்க தான் அவ்வளவு பெரிய லைன். இது வேலைக்கு ஆகாது என்று காற்று வாங்கிக் கொண்டு இருந்த கந்தவிலாஸில் பஞ்சாமிர்தம் வாங்கிக் கொண்டு நைட் சாப்பிட கடையைத் தேடிக் கொண்டு இருந்தோம்.

சாதாரண டீக்கடை போர்டு கூட தமிழ், இங்கிலீஷ், மலையாளம் என‌ மூன்று மொழிகளில் கடையின் பேர் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தது. இது என்னடா புதுக் கொடுமை என்று சாமி நண்பனிடம் விசாரித்தால், "இங்க தமிழ்நாட்டு பக்தர்கள் கூட்டத்துக்கு ஈக்வெலா சேட்டன்களும் சேச்சிகளும் வருவாங்கடா, அவங்களுக்கெல்லாம் பிடிச்ச சாமி முருகன், அதுவும் பழனி மலை முருகன் தான்" என்றான். "பழனிமலை முருகன் மட்டும் அப்படி என்னடா ஸ்பெஷல்?" என்று மறுபடியும் விடாமல் கேட்டேன்.

"இவனுக்கு எதுவுமே தெரியாது போல" என்று என்னை கேவலமாக பார்த்துக் கொண்டே ஆரம்பித்தான், "டேய் அவங்க ஊர்ல இருக்குற ஐயப்பன், கேரள மக்கள பார்த்து அருள்பாலிக்காம தமிழ்நாட்டைப் பார்த்து இருக்குறதுனால தான் சபரிமலைக்கு நம்ம கூட்டம் அதிகம் போகுது. அதேமாதிரி பழனிமலை முருகன், தமிழ்நாட்டை பார்த்து நிக்காம கேரளாவ பாத்து நிக்குறதுனால, அவங்களுக்கு இந்த சாமி ரொம்ப பிடிக்கும்டா" என்று மினிலெக்சர் கொடுத்த டயர்டில், அடுத்து நான் எதுவும் கேள்வி கேக்ககூடாது என்று என்னிடம் இருந்து விலகி முன்னால் போகும் க்ரூப்புடன் சேர்ந்து கொண்டான். இது உண்மையா? இதற்கு கொஞ்சமும் சம்பந்தம் இல்லாமல், சென்னை சரவணபவன் ஹோட்டலும், அக்கடை அதிபரும் திடீரென என் நினைவுக்கு வந்தனர். ஏன் என்று தெரியவில்லை.

அப்பாவுடன் சபரிமலைக்கு நான் ஃபைனல் இயர் படிக்கும்போதே போய்விட்டேன். இப்போது பழனி மலைக்கும். ஆனால் இதுவரை மாலை போட்டதில்லை. அதற்கு எல்லாம் ஒழுக்கமாக, மனதிலும் உடலிலும் சுத்தமாக இருக்க வேண்டும். அது எனக்கு செட்டாகாததால் இதுவரை மாலை போட்டதில்லை. நல்ல ஹோட்டலில் சப்பாத்தியும், பூரியும் சாப்பிட்டுவிட்டு பத்து மணிக்கு பஸ் ஏறி வீட்டுக்கு நடையைக் கட்டினோம்.

பொங்கல் விடுமுறைக்காக, பத்து நாட்கள் எனது சொந்த ஊரில் சொந்த வீட்டில் கெட்ட ஆட்டம். எழுதுவதற்கு எக்கசக்கமான விஷயங்கள். அதையெல்லாம் எந்த ஆர்டரில் எழுதுவது என்பதில் பெரிய குழப்பம் இருந்தாலும், இந்த அனுபவத்தை கண்டிப்பாக முதலில் எழுதி விட வேண்டும் என் மனம் கிடந்து சலம்புகிறது.

என் நண்பன் ஒருவன் பழனி மலை முருகனுக்கு மாலை போட்டு இருந்தான். அதனால் அவனுடன் சேர்ந்து நானும் மற்ற் நண்பர்களும் வெள்ளிக்கிழமை இரவு அதாவது சனிக்கிழமை அதிகாலை 2 மணிக்கு மதுரையில் இருந்து புறப்படுவதாக ப்ளான் பண்ணினோம். திடீரென்று ஹோட்டலில் வேலை பார்க்கும் நண்பர்களில் ஒருவர் ஃபோன் பண்ணி, மதுரையில் இப்போது நிலைமை சரியில்லை. டவுன் பஸ் எதுவும் இயக்கப்படவில்லை. அழகர்கோவில் அருகே ஒரு பஸ் தீ வைத்து எரிக்கப்பட்டது என்று சொன்னார். நாங்கள் எல்லாம் அதிர்ச்சியாகி "ஏன்? என்ன பிரச்சினை" என்று கேட்டோம். அதற்கு அவர், "திருமாவளவனை அரெஸ்ட் பண்ணிட்டாங்க(புரளி தான்). அதனால் தான்" என்று குண்டை தூக்கிப் போட்டார்.

நாங்களும் எல்லா நியூஸ் சேனலையும் எதுவும் ஃப்ளாஷ் நியூஸ் போடுறாங்களா என்று பார்த்தோம். அப்படி ஒன்றும் அறிகுறி எதுவும் காணப்படவில்லை. அதற்குள் எங்கள் வீட்டிலும் நியூஸ் பரவி, யாரும் அர்த்த ராத்திரி கெளம்ப வேணாம். காலையில் சாவ்காசமாக கெளம்புங்கள் என்று அவர்கள் தரப்பில் இருந்தும் பயமுறுத்தினார்கள். சரி, ஆரம்பமே சரியில்லை என்று அந்த ப்ளானை ட்ராப் பண்ணிவிட்டு படுத்து தூங்கிவிட்டோம்.

காலையில் மெதுவாக 11 மணிக்கு கெளம்பினோம். நைட் கெளப்பிவிட்ட செய்திக்கும் துளியும் சம்பந்தம் இல்லாமல் மதுரை வழக்கம்போல இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. கோவிலுக்கு போய்விட்டு அங்கிருந்து கிளம்ப இரவு மணி 10 ஆகிவிட்டது. மதுரை ஆரப்பாளையம் வர 1.30 ஆகிவிட்டது. அங்கிருந்து பெரியார் பஸ்நிலையம் வர ஒரு டவுன்பஸ்ஸும் இல்லை. பயணிகள் கூட்டத்தைத் தவிர துப்பாக்கி ஏந்திய போலீஸார் கூட்டம் தான் அதிகமாக இருந்தது. ப்ரைவேட் பஸ் மட்டும் ஒன்றிரண்டு ஓடியது. அதிலும் ரெண்டு போலீஸார் வந்து பயணிகளுக்கு பாதுகாப்பு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இங்கு நான் சொல்ல விரும்புவது, உண்ணாவிரதம் என்பது உண்மைக்கான‌ அஹிம்சையின் சக்திவாய்ந்த ஆயுதம். அதை திருமாவளவன் மேற்கொண்டது ஒரு உன்னதமான காரணம். இவர் மட்டுமில்லை தமிழர்கள் அனைவரும் கடைப்பிடித்து நம் எதிர்ப்பை வலுவாகக் காட்டவேண்டும். இதற்கு நடுவில் எங்கிருந்து வந்தது இந்த வன்முறையும், கல்வீச்சும், பஸ் எரிப்பும். அதற்கு என் நண்பன் சொன்ன காரணம் என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அதாவது, "அவர் மேற்கொண்ட விரதத்தை இரண்டு நாட்களாகியும் தமிழர்கள், அரசியல்வாதிகள், மீடியா என எதுவும் துளி கூட சீண்டவில்லை. அதனால் தேவையில்லாத ஒரு பரபரப்பை ஏற்படுத்தி கவனத்தை பெற வேண்டும்" என்பதே. இதை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. ஒருவேளை இது உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில் இந்த செயல் அரசியல்வாதிகள் வெட்கி தலை குனியவேண்டிய செயல்.

ஒருமுறை என் நண்பர்கள் இந்த பஸ் எரிப்பு கலாசாரம் எப்போது ஆரம்பித்தது என்பது பற்றி விவாதித்திக் கொண்டிருந்தனர். ஒருவன் அ.தி.மு.க இன்னொருவன் தி.மு.க. அப்போது அவர்கள், அ.தி.மு.க தலைவியை 2002ல் அரெஸ்ட் பண்ணிய போது பஸ் எரிக்கப்பட்ட சம்பவமே இதற்கு ஆரம்பம் என்றான். அதை எதிர்த்து, அப்படியென்றால் மதுரையில் தினகரன் ஆஃபிஸை எரித்து மூன்று பேரைக் கொன்ற சம்பத்தை செய்வர்கள் மட்டும் யார் என்று கேட்டான். இது இரண்டுக்கும் பொதுவாக ஒருவன், "அவர்கள் அப்போது மூன்று கல்லூரி பெண்களை பஸ்ஸோடு எரித்தான். இப்போது இவர்கள் மூன்று பத்திரிக்கைக்காரர்களை எரித்தார்கள். மூணுக்கு மூணு சரியாப் போச்சு. எந்த அரசியல் கட்சியும் யோக்கியம் இல்லை" என்று சாலமன் பாப்பையா பட்டி மன்ற தீர்ப்பு மாதிரி சொல்லி முடித்தான்.

அதற்கு நான் மனதுக்குள், "அட, அறிவுகெட்டவ‌ங்களே.. இதென்ன அங்க மூணு இங்க மூணு என சொல்லுறதுக்கு என்ன சின்னபசங்க விளையாட்டா? மொத்தமாக 6 உயிர்கள். அவர்களை பெற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு ஆசையுடன், கனவுகளுடன் குழந்தைகளை வளர்த்து இருப்பார்கள். அவர்களை விடுங்கள் அதில் இறந்தவர்களுக்கு எதிர்காலத்தைப் பற்றி எவ்வளவு லட்சியங்கள் இருந்து இருக்கும்? பஸ்ஸில் சுற்றுலா போனதும், பத்திரிக்கை ஆஃபிஸில் வேலை பார்த்ததும் தான் அவர்கள் செய்த குற்றமா? தங்கள் சுயலாபத்திற்காக எதற்கு இந்த உயிரை பணயம் வைத்து விளையாடும் ஆட்டம்? இதை செய்பவர்கள் அந்த இடத்தில் தன் குடும்பத்தில் ஒருவர் அங்கே இருக்கிறார் என்று தெரிந்தால் செய்து இருப்பார்களா? தலைவலியும் வயிற்று வலியும் தனக்கு வந்தால் தான் தெரியும். தமிழ்நாட்டில் நேற்று பிறந்த குழந்தைக்கும் தெரியும், இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளுக்கும் பின்னணியில் யார் காரணம் என்று! ஆனால் ஒருவருக்கு கூட இன்னும் தண்டனை வழங்கப்படவில்லை. " என்று என்னால் அங்கலாய்க்க மட்டும்தான் முடிகிறது. இது என்னால் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாத கையாலகத்தனத்தின் எதிரொலி தான்.

சரி ஓ.கே. நான் சொல்ல வந்தது வேறு எங்கோ செல்கிறது. ஒரு வழியாக ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலை 3 மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்து தூங்கினோம். மறுநாள் அதாவது நேற்று இரவு மீண்டும் சென்னைக்கு திரும்ப வேண்டும். வேலையை விட்டு வந்து 10 நாள்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. சாயங்காலம் நியூஸ் பார்த்தால் திண்டிவனம் அருகே பஸ்கள் மீது கல்வீச்சு, குண்டுவீச்சு என்ற செய்திகள் என்னையும், குடும்பத்தாரையும் அலற வைத்தது. இருந்தாலும் ஒருவித அசட்டு தைரியத்துடனும் நம்பிக்கையுடன் மாட்டுத்தாவணி(மதுரை ஒருங்கிணைந்த பேருந்து நிலையம்) வந்து சேர்ந்தோம் நானும் என் தம்பியும்.

மீண்டும் அதே மாதிரி மாட்டுத்தாவணியில் பயணிகள் கூட்டத்திற்கு சமமாக போசீஸார். பஸ் பிடித்து ஏறி வந்தால் திருச்சி, உளுந்தூர்பேட்டை என வழிநெடுகிலும் ஆயுதம் ஏந்திய போலீஸார். பஸ்ஸை திருப்பி பண்ருட்டி வழியாக திருப்பி விட்டிருந்தனர். அதிகாலை 5 மணி வரை ஒரு அசம்பாவிதமும் இல்லை. திண்டிவனம் தாண்டி சென்னை அவுட்ஸ்கெர்ட்டில் 5 கிலோமீட்டர் நீளத்துக்கு வாகனங்கள் லைன் கட்டி நின்றிருந்தது. விசாரித்ததில் சிங்கப்பெருமாள்கோவில் அருகே மீண்டும் கலவரம். மிகவும் நொந்து கொண்டோம். திங்கள்கிழமை காலை பொதுமக்களை துன்புறுத்தி பார்ப்பதில் அவர்களுக்கு அப்படி என்ன சந்தோஷம் என்று தெரியவில்லை.

வழியில் என் செல்போன் பிரச்சினை பண்ணி ஆன் ஆகவே இல்லை. நான் கால் பண்ணவில்லையென்றால் வீட்டில் பயந்து விடுவார்கள் என்று வேற பயம். இடையில் இறங்கி கால் பண்ணி சொல்லவும் முடியவில்லை. எதுவும் அசம்பாவிதம் நடக்கக் கூடாது என்று வேண்டிக் கொண்டு காத்துக்கிடந்தேன். ஒரு வழியாக 8 மணியளவில் எல்லாம் சரியாகி நிலைமை சீரடைந்து சென்னைக்கு வர 10 மணியானது. அடித்து பிடித்து கெளம்பி ஆஃபிஸ் வர 11 ஆகிவிட்டது

காலையில் எழுந்து பெட்காஃபியும் தூங்குவதற்கு முன் இளஞ்சூடான பாலும் சாப்பிட எல்லாருக்கும் ஆசை இருக்கும். இதெல்லாம் சொந்த/வாடகை வீட்டில் அம்மா அப்பாவுடனோ இல்லை மனைவியுடன் இருக்கும்போதோ மட்டும் தான் அமையும். ஆனால் சமீபத்தில் படித்து முடித்து விட்டு வேலை பார்க்கும், கல்யாணத்திற்கு இன்னும் 4 அல்லது 5 ஆண்டுகள் வரை இருக்கும் பேச்சிலர்ஸ்க்கு எல்லாம் அந்த வாழ்க்கை வாய்க்காது.

காலையில் எழுந்து டீ சாப்பிடுவதற்கே மூன்றாவது ஃப்ளோரில் இருந்து இறங்கி பிஸியான ரோட்டை க்ராஸ் பண்ணி சாப்பிட்டு திரும்ப ரூம்க்கு வந்து ஆஃபிஸ் கிளம்புவதற்குள் அந்த ஆசையே விட்டுவிடும். வீக் எண்டில் முற்பகல் 11 மணி வரை தூங்கி எழுந்திருக்கும் நாட்களில், ஏதாவது சாப்பிடலாம் என்று ஹோட்டலுக்கு போனால், கடைக்காரர்கள் கார்கில் போரில் பாகிஸ்தான் தீவிரவாதியை பார்ப்பது போல் பார்ப்பான். காலை டிபனும் இருக்காது, மதியம் லஞ்ச் அப்போது தான் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும். அடிவயிறு பசியால் பற்றி எரியும்போது மட்டும் வெளியே போய் டீயும் வடையும் சாப்பிட ஆசை வரும். அது அடுத்த ஒரு மணி நேரத்திற்கு தாங்கும்.

சரியாக மணி 12.45 ஆகும்போது வெளியே கெளம்பி தலப்பாக்கட்டு பிரியாணியில் லெக் பீஸுடன் பிரியாணி வாங்கிட்டு வந்து வீட்டில் சாப்பிடுவேன். சென்னையில் ஒவ்வொரு ஏரியாவிலும் அட்லீஸ்ட் ஒரு தலப்பாக்கட்டு பிரியாணி கடையாவது இருக்கும். எல்லாக் கடையிலும் சொல்லி வைத்தது போல் பெரிய‌ செவ்வக வடிவத்தில் மஞ்சள் கலர் வினைல் போர்டில் குண்டு குண்டு எழுத்தில் எழுதி வைத்து இருப்பார்கள்.ஒரு சின்ன சட்டியில் பிரியாணி ரைஸுடன் ஒரு சிக்கன் லெக்பீஸ் இருக்கும் ஃபோட்டோவை அந்த போர்டில் பெரிதாக போட்டிருப்பார்கள். நான் பார்த்த வரை வடபழனி, ஈக்காட்டுத்தாங்கல், திருவான்மியூரில் இப்படி தான் இருக்கும். அவர்கள் எல்லாம் ஒரே க்ரூப்பின் பல்வேறு கிளைகளா என்று தெரியவில்லை.

இரண்டு வாரம் முன்பு 11.45 ஷோ சில‌ம்பாட்டம் சத்யம் தியேட்டரில் பார்த்தேன். முடித்து விட்டு பக்கத்திலேயே இருக்கும் சரவண பவனில் ஒரு ஸ்பெஷல் மீல்ஸ் சாப்பிடலாம் என்று போனோம். அது சரவண பவனின் ஸ்பெஷல் கேட்டகிரி ஹோட்டல் என்று தெரியாது. அங்கு பரிமாறப்படும் ப்ளேட், டம்ளர் என்று சகலமும் வெள்ளியில் மின்னியது. இதெல்லாம் உங்ககிட்ட யார்றா கேட்டா என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு ரெண்டு ஸ்பெஷல் மீல்ஸ் கொண்டு வாங்க என்றேன். அதற்கு சர்வர், "அதெல்லாம் இங்கே கிடைக்காது சார். பிசினஸ் எக்ஸிகியூட்டிவ் மீல்ஸ், ஸ்பெஷல் பஞ்சாபி தாலி மட்டும் தான் கிடைக்கும்" என்றார். "அடப்பாவிங்களா?!!, நானே படம் பாத்துட்டு தலைவலியோடு வந்துருக்கேன். இதுல இவிங்க வேற‌" என்று நானே என்னை நொந்து கொண்டு ரெண்டு எக்ஸிகியூட்டிவ் மீல்ஸ் கொண்டு வாங்க என்றேன். ஒரு மீல்ஸ் 140 ரூபாய். பாத்திரங்களை வெள்ளியில் போட்டு, பில்லில் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். ஆடிக்கு ஒரு முறை அமாவாசைக்கு ஒரு முறை என்று மட்டும் தான் சரவண பவனில் சாப்பிடுவேன். அவர்கள் போடும் பில்லைப் பார்த்தால் அவ்வளவு நேரம் இருந்த பசியும் பறந்து விடும்.
இருந்தாலும் இரவில் சரவணபவனில் கிடைக்கும் மசாலா பாலுக்கு என் நாக்கு அடிமை.

இது தவிர நான் ரெகுலராக செல்லும் இடம் திருவான்மியூர் R.T.O அருகில் இருக்கும் காரைக்குடி செட்டிநாடு ரெஸ்டாரெண்ட். நான் வெஜ் உணவுகள் சாப்பிடுவதற்கு சிறந்த இடம். இரண்டு பேர் சாப்பிட போனால் 500 ரூபாய்க்கு குறையாமல் செலவாகும். லோக்கல் காரைக்குடி கிராமத்து எஃபெக்ட் கொடுக்கிறேன் பேர்வழிகள் என்று சொல்லிக் கொண்டு மேலிருந்து தொங்கும் விளக்குகள், அங்கங்கே சுவற்றில் தொங்கும் முறம், கும்பலாக உட்கார்ந்து காய்க்றி நறுக்கும் கிராமத்து ஆட்களின் ஃபுல் ஸ்க்ரீன் போட்டோ, டிபிக்கல் காரைக்குடி ஸ்டைல் வேட்டிக் கட்டு என்று கெட்ட காமெடி பண்ணுவார்கள். அந்த ஹோட்டலில் எப்போதும் எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜி பாடல்களை மட்டும் ப்ளேயரில் ஓடவிடுவார்கள். வாரத்துக்கு ஒரு முறை போனால் மட்டுமே பட்ஜெட்டைக் காப்பாற்ற முடியும்.

நான் வேலை செய்யும் ஆஃபிஸில் இதுவரை மதியம் லஞ்ச் ஒரு பெரிய மெஸ்ஸில் அரேஞ்ச் பண்ணினார்கள். கடந்த மூன்று மாதமாக எல்லாருக்கும் SudexHo கூப்பன் கொடுத்து வெளியே சாப்பிட சொல்லிவிட்டார்கள். Height of Cost cutting!!! சொந்தங்களுடன் இருப்பவன் லஞ்ச் பாக்ஸ் கட்டிக் கொண்டு வந்து எங்கள் வயிற்றெரிச்சலையும் சேர்த்து மதிய உணவைக் கொட்டிக் கொள்வான். பாவப்பட்ட பேச்சிலர்ஸ்க்கெல்லாம் வாழ்வு கொடுக்க‌ சென்னையில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஹோட்டல் தான் "ஆந்திரா மெஸ்". அள்ள அள்ள சாதத்தை இலையில் கொட்டுவார்கள். தினமும் நான் வருவதற்கு முன் ஆரம்பிக்கும் ஒரு கொல்ட்டி ஆள், நான் சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்திருக்கும் போது தான் சாம்பார் முடித்து ரசம் வருவான். வாழ்க கொல்ட்டிஸ். பப்பு (பருப்பாம்), சாம்பார், ரசம், மோர்க்குழம்பு, பெருகு (தயிர் என்று தெலுங்கில் அர்த்தம்) எல்லாம் ஒரு ரவுண்ட் முடித்து வரும்போது வயிறு நான்கு மாத கர்ப்பிணி பெண் போல இருக்கும். எல்லாம் சேர்த்து 30 ரூபாய் தான். So cheap. ஆனால் அவர்கள் போடும் காரம் அவ்வளவு சீக்கிரம் தமிழர்களுக்கு ஒத்துக்காது. என்னுடன் சாப்பிட்ட ஒருவனுக்கு காரத்தால் அப்பெண்டிஸ் வந்து ஆபரேஷனுக்காக ஊருக்கு போய் இருக்கிறான்.

இது தவிர நம்மூரில் சாதிக்கட்சிகள் மாதிரி நான் தங்கியிருக்கும் ஏரியா முழுவதும் எக்கச்சக்கமான‌ ஹோட்டல்கள். நாலு சேர், டேபிள், முன்னாலே புரோட்டோ போடும் கல் இருந்தால் அதுவும் ஒரு ஹோட்டல் என்று கணக்கில் சேர்த்துக் கொள்ளப்படும். சொல்லி வைத்தது போல எல்லா கடைகளும் ஒரே விலை, ஒரே பரிமாறும் ஸ்டைல். குட்டி ப்ளேட் அதன் மேல் பாலிதீன் கவர் போட்டு நம் முன்னே ஒரு 7 வயது பையன் வைத்து விடுவான். அந்த ப்ளேட்டை ஒருவர் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் கழுவி முடித்தவுடன் அதன் மேல் அந்த பேப்பரை போடுவார்களா என்றெல்லாம் நீங்கள் யோசிக்க கூடாது. அதுவே உங்கள் மனசை உறுத்தி கடைக்காரரை பார்த்து கேள்வி கேட்டால், உடனே நீங்கள் சென்னை பாஷையில் திட்டப்பட்டு, "அப்படி நீ ஆசைப்பட்டால் சரவணபவன் போய் சாப்பிடு" என்று விரட்டிப்படுவீர்கள். அப்புறம் நீங்கள் நம்ம கோவத்தால ஒரு வடை போச்சே என்று வடிவேலு மாதிரி ஃபீல் பண்ண வேண்டி இருக்கும்.

நானும் கொஞ்ச நாளா என்னோட ரூம் மேட்ஸ்கிட்ட குக் வச்சிக்கலாம்டா இல்லை ஒரு கேஸ் ஸ்டவ், குக்கர் வாங்கிக்கலாம்டா என்று எவனைக் கேட்டாலும் "அதெல்லாம் அப்புறம் யோசிக்கலாம்டா... அவன் அவனுக்கு எப்போ வேலை போகும்னே தெரியாது. இதுல நீ வேற அத வாங்கலாம் இத வாங்கலாம்னுட்டு??" என்று திட்டுகிறான். இப்போதைக்கு எங்க ரூம்ல சுடு தண்ணீர் வைக்க ஒரு எலக்ட்ரிக் ஸ்டவ் இருக்கிறது. அதை வைத்துக் கொண்டு பால் காய்ச்சி அதில் கெல்லாக்ஸ்(Kellogs)மிக்ஸ் பண்ணி காலையில் ப்ரேக் ஃபாஸ்டாகவும், மதியம் ஆந்திரா மெஸ்ஸிலும், நைட் ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடையிலும் சாப்பிட்டு பேச்சிலர் வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

புத்தாண்டு இரவின் உற்சாகத்தை ரசிப்பதற்காக நான் திருவான்மியூரில் இருக்கும் என் நண்பனின் வீட்டுக்கு இரவு 9 மணி வாக்கில் கெளம்பினேன். புத்தாண்டு அன்று நல்ல டீசண்டான டிரஸ் போட்டு கோவிலுக்கு போக வேண்டும் என்பதால ஒரு செட் டிரஸ், சோப், ப்ரஷ் எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு சென்றேன். தமிழகத்தின் தலைநகரில் நான் கொண்டாடும் 3‍-வது நியூ இயர்.

திருவான்மியூரில் உள்ள ஒரு செட்டிநாடு ஹோட்டலில் 10.30 மணிக்குள் சிக்கன் பிரியாணியும் ட்ரை சிக்கன் ஃப்ரையும் சாப்பிட்டு விட்டு அருகில் உள்ள பீச்சுக்கு நடையைக் கட்டினோம். பீச் முழுவதும் இளைஞர்கள் கூட்டம். கையில் பீர் பாட்டிலுடன். திருவான்மியூர் R.T.O விலிருந்து பீச் போகும் அந்த ரோட்டில் அசுரத்தனமான வேகத்தில் பைக்கில் பறந்து கொண்டிருந்தனர். இவ்வளவு கூட்டம் பீச்சில் பீர் பாட்டிலோடு சுத்துவதை போலீஸ் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டது மட்டுமில்லாமல் அவர்களுக்கு பாதுகாப்பும் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு மருந்துக்கு கூட சுடிதார் பெண்களைக் காணவில்லை. சுடிதார் பெண் ஏன் சேலை கட்டிய பேரிளம்பெண்கள் கூட அந்த கூட்டத்தில் பார்க்க முடியவில்லை. மெரீனாவிலும், பெசன்ட் நகரிலும் குடும்பத்துடன் அவர்கள் போயிருக்கலாம்.

சரி, நான் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவு தான் என்று எதிர்ப்படும் எல்லா 'குடி'மகன்களுக்கும் "ஹேப்பிபிபி நியூயூயூ இயர்" என்று கத்திவிட்டு 12.45 மணிக்கு வீட்டில் வந்து செட்டில் ஆகிவிட்டோம். கொஞ்சம் ரிலாக்ஸாகி டி.வியை ஆன் பண்ணி சன் டிவி பார்த்தால் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர்கள் அனைவரும் திண்டுக்கல் சாரதி பாட்டுக்கு டான்ஸ் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மார்கெட்டிங்கின் உச்சகட்டம். படத்தில் சரக்கு இல்லையென்றால் என்ன தான் மார்கெட்டிங் பண்ணினாலும் ஒண்ணும் தேறாது, மக்கள் ஒதுக்கி வைத்து விடுவார்கள் என்று புண்ணியவான் யாராவது அவர்களுக்கு சொன்னால் நல்லது.

ஒரு வழியாக ஃப்ரெண்ட்ஸ்க்கெல்லாம் ஃபோனில் விஷ் பண்ணிவிட்டு தூங்குவதற்கு ரெடியானேன். அப்போது 1.15 மணிக்கு என்னுடைய நெருங்கிய தோழி கால் பண்ணியதால் 15 நிமிஷம் பேசினேன். அந்த பொண்ணும் திருவான்மியூரில் தான் இருக்கிறாள். நான் தூங்கும்போது 1.45 இருக்கலாம்.
புத்தாண்டின் அதிகாலை 7 மணி இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறான். அதே தோழி, தனது தோழியின் மொபைல் ஃபோனில் இருந்து கால் பண்ணி, மிகவும் படபடப்புடன் "என் ரூமில் வைத்து இருந்த மொபைல் ஃபோன், ஹேண்ட் பேக் எல்லாம் திருடு போய் விட்டது" என்றாள்.

புத்தாண்டின் முதல் செய்தியே அதிர்ச்சியுடன். அந்த ஹேண்ட் பேகில் அவளுடைய 7000 ரூபாய் பணம், டிரைவிங் லைசன்ஸ், ஏ.டி.எம் கார்டு இருந்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் நானும் அவர்கள் வீட்டுக்கு சென்று நன்றாக தேடிப் பார்த்தோம். எதுவும் அகப்படவில்லை. நைட் தூங்கும் போது பால்கனியை சரியாக மூடாததால் அது வழியாக யாராவது திருடன் வந்திருப்பான் என்று நினைத்தோம்.

சிறிது நேர முயற்சிக்கு பின், போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் கம்ப்ளையிண்ட் கொடுக்கலாம் என்று முடிவு பண்ணினோம். போலீஸிடம் கம்ப்ளையிண்ட் கொடுத்தால் மட்டும் உடனே கண்டுபிடித்து கொடுத்து விடுவார்கள் என்று நம்பிக்கை துளியும் இல்லை. இருந்தாலும் வேறு யாரும் லைசன்ஸ், ஏ.டி.எம். கார்டு எதையும் மிஸ் யூஸ் பண்ணக் கூடாது என்ற ஒரு காரணத்திற்காக ஸ்டேஷன் செல்ல முடிவு செய்தோம்.

என் வாழ்நாளில் இதுவரை போலீஸ் ஸ்டேஷன் சென்றது ஒரே ஒரு முறை மட்டும். ப்ளஸ் டூ மார்க் ஷீட் தொலைந்து போனதால் புதியது வாங்குவதற்கு போலீஸ் ரிப்போர்ட் வேண்டும் என்று சொன்னதால். வெகுஜன மக்களை கொஞ்சம் கூட மதிக்காத Attitude அரசுத் துறையில் வேலை பார்க்கும் எல்லாருக்கும் இருக்கும் என்றாலும் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் ரொம்ப அதிகம் என்று நான் நினைக்கிறேன். டாஸ்மாக்கில் நுழைந்தது போன்று குப்பென்று மூச்சில் அடிக்கும் வாடை எப்போதும் எல்லா ஸ்டேஷனில் இருக்கும். இரண்டாவது, என்னுடைய பாஸ்போர்ட் வெரிஃபிகேஷன். நான் அப்போது காலேஜில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். இதுக்காக ஊருக்குக் கெளம்பலாம் என்று நான் இருக்கும் போது என் அப்பா போன் பண்ணி "200 ரூபாய் கொடுத்தால் போதும் நீ வரத் தேவையில்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள்" என்றார். வாழ்க போலீஸ் ஜனநாயகம்!! வாழ்க லஞ்சம்!! என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

இது மூன்றாவது முறை. மருந்தீஸ்வரர் கோவிலுக்கு பின்னால் இருக்கும் J-6 போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு நாங்கள் இருவரும் சென்றோம். இந்த முறை எல்லாரும் கொஞ்சம் டீசன்டாகவே பேசினார்கள். "இதெல்லாம் கேர்லெஸ். கண்டுபிடிப்பது ரொம்ப கஷ்டம். எப்பவாவது இந்த ஏரியாவில் திருடன் எவனாவது மாட்டினால் விசாரிக்கிறோம்" என்று ஸ்ட்ரெய்ட்டாவே சொல்லிவிட்டார். சும்மா பேருக்கு கம்ப்ளெயிண்ட் மட்டும் எழுதிக் கொடுத்து வந்து விட்டோம்.

கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால், போலீஸ்காரர்களுக்கு அப்படி என்ன வேலை இருக்கிறது? அரசியல்வாதிகளுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பது, முக்கியமான தினங்களில் பொது மக்கள் கூடும் இடங்களில் அசம்பாவிதம் ஏற்படாமல் பாதுகாப்பு அளிப்பது, கொலை, கற்பழிப்பு, கடத்தல் போன்ற ஹை டிகிரி க்ரைம்களை இன்வெஸ்டிகேட் பண்ணுவது, இரவு ரோந்து, சிட்டியில் ரொம்ப குப்பையால் நாற்றம் அடித்தால் குப்பை அள்ளுவது (எப்போவாவது)போன்ற வேலைகள் தான். அதே சமயம் சாதாரண மிடில் கிளாஸ் குடும்பத்தில் இருப்பவருடைய டூ வீலர் தொலைந்தால், வீட்டில் கொள்ளையடித்து போய்விட்டால் அதை போலீஸிடம் கம்ளையிண்ட் பண்ணினால் அவர்கள் அதை எவ்வள‌வு சீரியஸாக விசாரிப்பார்கள் என்பது மில்லியன் டாலர் கேள்வி!

தோழியை ஆறுதல்படுத்திக் கொண்டு, அன்று நாள் முழுவதும் புத்தாண்டிற்கான வழக்கமான உற்சாகம் எங்கள் இருவரிடமும் இழந்து இருந்தது. போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு புத்தாண்டு அதுவுமாக போனது பற்றி செண்டிமென்டாக ஃபீல் பண்ணவில்லை என்றாலும், புதிய ஆண்டின் முதல் தினமே பணம் மற்றும் ஃபோனை இழந்து நின்றது கவலையை அளித்தது.

*****************************

போனது 2008!

ரோலர்கோஸ்டர் பயணம் போல உயரங்களையும் துயரங்களையும் கண்ட ஆண்டு!

அமெரிக்காவில் 4 மாதங்களைக் கொண்டாடிய ஆண்டு!

வந்த அடுத்த நாளே, உலக சந்தையில் நடந்த அடிபிடி சண்டையில் நெறைய பேர் வேலை வாய்ப்பை இழந்த ஆண்டு!

இருக்கும் சிலரும் அடுத்த பலிகடா நானாக இருக்ககூடாது என நாத்திக முகமூடியைக் கழற்றி பிள்ளையாரையும், அல்லாவையும், பரமபிதாவையும் வணங்கிய ஆண்டு!

வால்ஸ்ட்ரீட் வாரிசுருட்டிக் கொண்டு மண்ணில் புதைந்த ஆண்டு!

இந்தியாவில் தீவிரவாதிகள் வெடிகுண்டு விளையாட்டு ஆடிய ஆண்டு!

மெஸ்ஸில் ஒரு இட்லி 5 ரூபாய் ஆன ஆண்டு!

தமிழ்நாட்டை இருளில் மூழ்க செய்து சாதனை படைத்த அரசியல்வாதிகளின் ஆண்டு!

கத்திபாராவிலும் மீனம்பாக்கத்திலும் பறக்கும் பாலங்கள் வந்த ஆண்டு!

சுப்ரமணியபுரமும், தசாவதாரமும் தமிழ்சினிமாவைத் தூக்கி நிறுத்திய‌ ஆண்டு!

தமிழகத்தை நிஷாவும் உஷாவும் புரட்டிபோட்ட ஆண்டு!

"Change has come" ஒபாமா வந்த ஆண்டு!

"Shoe has come" புஷ் ஸ்பெஷல் மரியாதை வாங்கிய ஆண்டு!

தோனியால் வெற்றி சாம்ராட்டில் நடைபோடும் ஆண்டு!

கங்குலிக்கு கல்தாவும், கும்பிளேவுக்கு கும்பிடும் போட்டு வீட்டுக்கு அனுப்பிய ஆண்டு!

ஆஸ்திரேலியாவுக்கு ஆப்பு அடிக்கப்பட்ட ஆண்டு!

முக்கியமாக புலம்பல்களை பொக்கிஷமாக சேமிக்க பிளாக் எழுத ஆரம்பித்த ஆண்டு!

வருகிறது 2009!

ப்ரோமஷன் கிடைக்க ஆசைப்படும் ஆண்டு!

தம்பிக்கு சீக்கிரம் வேலை கிடைக்க ஆசைப்படும் ஆண்டு!

அம்மா இந்த வருடமும் கல்யாணத்தைப் பற்றி பேசக்கூடாது என ஆசைப்படும் ஆண்டு!

(உலகசந்தை சண்டை ஓய்ந்து) மார்க்கெட் ஸ்டெடியாகி மீண்டும் விமானத்தில் பறக்க ஆசைப்படும் ஆண்டு!

'நான் கடவுள்' அழாமல் பார்க்க ஆசைப்படும் ஆண்டு!

கிரிக்கெட்டில் நம்பர் ஒன், அசைக்கமுடியாத அணியாக ஆசைப்படும் ஆண்டு!

ரிக்கி பாண்டிங் சீக்கிரம் ரிட்டையர்டு ஆகி சச்சின் சாதனையைக் காப்பாற்ற ஆசைப்படும் ஆண்டு!

இலங்கையில் அமைதியைக் காண‌ ஆசைப்படும் ஆண்டு!

தீவிரவாதிகளை தெருவில் நிறுத்தி கல்லால் அடிக்க ஆசைப்படும் ஆண்டு!

திறமையான மத்திய நிதி, உள்துறை அமைச்சர்களைப் பார்க்க ஆசைப்படும் ஆண்டு!

மெஸ்ஸில் மீண்டும் ஒரு இட்லி 3 ரூபாய்க்கு சாப்பிட ஆசைப்படும் ஆண்டு!

பந்த், உண்ணாவிரதம் என எதுவும் நடக்கக்கூடாது என ஆசைப்படும் ஆண்டு!

சிம்பு, பேரரசுக்களிடமிருந்து தமிழ்சினிமாவை (யாராவது) காப்பாற்ற ஆசைப்படும் ஆண்டு!

விகடன் பழைய ஃபார்முக்கு வர ஆசைப்படும் ஆண்டு!

பிரபல பதிவர் என்ற 'நல்ல பேர்' வாங்க ஆசைப்படும் ஆண்டு!

பதிவர் சந்திப்பில் கலந்து கொள்ள ஆசைப்படும் ஆண்டு!

சாருநிவேதிதா புதினங்கள் விளங்க பேராசைப்படும் ஆண்டு!

மொத்தமாக குண்டு வெடிப்பு எதுவும் இல்லாத இந்தியாவில் வாழ ஆசைப்படும் ஆண்டு!

நேற்று இரவு 11 மணிக்கு NDTV 24X7 TVயில் ஹாட் நியூஸ். முன்னாள் கிரிக்கெட் வீரர் கங்குலியின் ஃபோட்டோ மார்க்ஸிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் பார்ட்டியின் 2009 வருட காலண்டரில் அச்சிடப்பட்டுள்ளது. அதை கங்குலி மூத்த மார்க்ஸிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் பார்ட்டி தலைவர்களுடன் சேர்ந்து கொடுத்த ப்ரஸ் கான்ஃபரன்ஸில் இந்த கூத்து நடந்துள்ளது. கம்யூனிஸ்ட் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்காக இருக்கும் மேற்கு வங்கத்தில் இருந்த வந்த உலகின் சிறந்த விளையாட்டு வீரர்களில் கங்குலியும் ஒருவர் என்ற காரணத்திற்காக அக்கட்சி இவ்வாறு செய்து கௌரவப்படுத்தி இருக்கலாம்.

ஆனால் இதை அவர் கிரிக்கெட் ஒழுங்காக விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் போதோ இல்லை இவர் கேப்டனாக பொறுப்பேற்று தொடர்ச்சியாக பல வெற்றிகளைக் குவித்த போதோ செய்து இருக்கலாம். ஆனால் அவரே பாவம் போல் சர்வதேச கிரிக்கெட்டில் இருந்து ஓய்வு பெற்று நொந்து நூடூல்ஸாகி பின் போனா போகுது என்று ரஞ்சி தொடரில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது அவர்கள் செய்வதன் நோக்கம் என்ன? ஓ.கே. இதை ஒரு சாதாரணமான விஷயமாக எடுத்துக் கொண்டு பத்தோடு பதினொன்றாவது நியூஸாக காட்டியிருக்கலாம். ஆனால் ஒரு அரை மணிநேரம் தனி கவரேஜாக காட்டியுள்ளது NDTV 24X7 TV. இந்த கொடுமைக்கெல்லாம் ஒரு படி மேலே போய் அவர்கள் பண்ண காமெடி, அந்த செய்தி தொகுப்புக்கு வைத்த பெயர் "Does Dada making political debut?" இதன் உள்நோக்கம் என்னவாக இருக்கும். ஒருவேளை அரசியலில் எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம் என்பதாலா அல்லது ஓய்வு பெற்ற கங்குலியை கட்சியில் இழுத்துப் போட்டு பேரும் புகழும் சேர்க்கலாம் என்பதாலா? நான் அரசியலில் கொஞ்சம் வீக். ஆனால் நான் தூங்கப் போகும் முன் நன்றாக விழுந்து விழுந்து சிரித்தேன். (அதனால கொஞ்சம் காயம் ஆயிடுச்சி :(

இதுவரை Hindu வில் கங்குலியை பற்றி Former Indian captain என்று prefix சேர்த்து போடுவார்கள். ஆனால் இரண்டு நாளைக்கு முந்தைய Hindu வில் Former Indian Cricketer என்று prefix போட்டு அவர் பேட்டியை வெளியிட்டார்கள். அது உண்மை தான் என்றாலும் எனக்கு வித்தியாசமாகப் பட்டது. எப்படி இருந்த நான் இப்படி ஆகிட்டேன் என்று கங்குலி நிச்சயம் ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறையாவது சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்.

இதுக்கு சம்பந்தமில்லாத ஒரே ஒரு கேள்வி: கங்குலி இந்த ஜென்மத்தில் க்ரேக் செப்பலை மறந்து விடுவாரா?

*********************************

இன்று மதியம் விஜய் டி.வியில் Children of Heaven படம் ஒளிபரப்பினார்கள். நான் ஏற்கெனவே இந்த படத்தை நிறைய தடவை பார்த்துவிட்டேன். இதன் ஒரிஜினல் டி.வி.டியும் என்னிடம் உள்ளது. ஆனால் இந்த படத்தை விஜய் டிவி ஒளிபரப்பும்போது மறுபடியும் இந்த படத்தை பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை. சொர்க்கத்தின் குழந்தைகள். ஒரு அழகான குட்டி கவிதையை டைட்டிலாக வைத்து உள்ளனர். படம் அழகான செல்லுலாயிட் கவிதை.

ரெண்டே ரெண்டு சின்ன பசங்களை வைத்து அருமையாக பின்னப்பட்ட கதை. எப்படியாவது அந்த பையனுக்கு ஷூ கிடைத்துவிட வேண்டும் என பார்க்கும் அனைவரையும் கலவரப்பட வைக்கிறார்கள். அந்த சிறுமி சான்ஸே இல்லை. குடு குடு என்று ஓடி வந்து அண்ணனுக்கு ஷூ கொடுக்கும்போது ஆகட்டும், ப்ரேயரில் எல்லோருடைய கால்களையும் பார்த்து ஷூக்காக ஏக்கப்படும் போதாகட்டும் அட்டகாசமான நடிப்பு. க்ளைமேக்ஸில் நடக்கும் ஓட்டபந்தயத்தில் third place கிடைத்தால் தான் ஷூ என்று முன்னாலே ஒடும் சிறுவன் மெதுவாக ஓடும் போதாகட்டும், ஒரு வழியாக டார்கெட் ரீச் பண்ணவுடன் மயங்கி விழுந்து எழுந்து டீச்சரிடம் நான் third place வந்துட்டனா சார் என்று கேட்கும்போது ஆகட்டும் நடிப்பில் பின்னி பெடல் எடுத்து உள்ளான். (ஆனால் அநியாயத்துக்கு விளம்பரம் போட்டு மண்டை காய வைத்து விட்டார்கள்)

சின்ன வயதில் நானும் என் தம்பியும் வீட்டிற்கு தெரியாமல் பம்பரத்திற்காக இப்படி அலைந்தது தேவையே இல்லாமல் நியாபகம் வந்து போனது.

*******************************

Can you correlate these terms such as Principle of Favorability, Omens, Urim and Thummim, Crstal shop, Egypt, Dreams of treasure with any book?

நான் இப்போது வெறித்தனமாக படித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு புக் பற்றிய Hint தான் மேலே கொடுத்தது.. சும்மா டைம்பாஸ்க்காக படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால் படிக்க படிக்க ஒரு சுவாரஸ்யம் இந்த புத்தகத்தில். 170 பக்கம் உள்ள இந்த புத்தகத்தில் நேற்று மட்டும் 70 பக்கம் படித்து முடித்து விட்டேன். முழு புத்தகத்தையும் படித்து முடித்து விட்டு முடிந்தால் அதைப் பற்றி ஒரு பதிவு எழுதுகிறேன்.

********************************

டிசம்பர் 26, 2008 இன்றுடன் தமிழ்நாட்டின் தெற்கு கடலோர மாவட்டங்களை சுனாமி தாக்கி 4 வருடம் ஆகிறது. நிஷாவும், மாலாவும் வருஷத்துக்கு ஒரு முறை தமிழ்நாட்டை உலுக்கு உலுக்கினாலும் தமிழர்கள் அதை ஒரு வாரம் நியாபகம் வைத்திருந்தாலே பெரிய விஷயம். ஏரியில் இருக்கும் மக்களும், வெள்ள நிவாரணத் தொகை வழங்கும் அதிகாரிகளும், அதை வாங்குவதற்கு அலையும் மக்கள் மட்டும் விடாமல் குறைந்தது ஒரு மாதம் நியாபகம் வைத்து இருப்பார்கள்.

ஆனால் சுனாமி அப்படியல்ல. டிசம்பர் 26, 2004 அதிகாலையில் ஒரு பேரலை வந்து தாக்கியபோது யாருக்கும் தெரியாது அதனுடைய பெயர் "சுனாமி" என்று. அடுத்த நாள் பேப்பர்களில் கூட அதை கடல் கொந்தளிப்பு, ஆழிப்பேரலை என்று மட்டும் அழைத்தார்கள். இரண்டு நாள் கழித்து, தினத்தந்தி மட்டும் இந்த கடல் கொந்தளிப்பின் பெயர் "டிசுனாமி (Tsunami)" என்று பெயர் வைத்ததாக எனக்கு ஞாபகம். கடைசியில் அதன் பெயர் மருவி இல்லை உண்மையான பெயரான சுனாமிக்கு வந்தது. கமலஹாசன் மட்டும் தீர்க்கதரிசனமாக "அன்பே சிவம்" படத்தில் சுனாமி வந்து அப்பாவை தூக்கிட்டு போயிட்டதாக சொன்னார். (அந்த பெருமை டையலாக் ரைட்டர் மதனை சேருமா இல்லை கமல் தானா??)
நான் அந்த சமயம் இன்ஜினியரிங் மூன்றாவது வருடம் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். செமஸ்டர் லீவுக்காக நான் ஊரில் பெரியப்பா வீட்டில் இருந்தேன். பெரியப்பாவின் மகள் சென்னை பாலவாக்கத்தில் மாமனார் வீட்டில் இருந்தார். நாங்கள் காலையில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது சென்னையில் இருந்து போன். அக்கா கால் பண்ணி கடல் தண்ணியெல்லாம் ஊருக்குள் வந்துவிட்டது, கீழே கிரவுண்ட் ஃப்ளோர் ஃபுல்லா தண்ணி வந்துவிட்டது என்று அழுதுகொண்டே சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். நாங்கள் அவர்களை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று தெரியாமல் "எல்லாரும் மாடியில் போய் இருந்துகோங்க, வீட்டுக் கத்வு, ஜன்னல் என கீழ் ஃப்ளோரில் எல்லாத்தையும் மூடிவிட்டுப் போங்க" என்று எங்களால் முடிந்த அளவு சமாதானபடுத்திக் கொண்டு இருந்தோம். அன்னைக்கு முழுவது சன் நியூஸ் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். நல்ல வேளை, வீட்டினுள் கொஞ்சம் தண்ணீர் மட்டும் புகுந்தது. மற்றபடி அக்கா வீட்டில் பெரிய சேதம் ஒன்றும் ஆகவில்லை.

நியூ இயர் முடிந்து நாங்கள் காலேஜ்க்கு போனோம். என்னுடன் படித்த ஃபைனல் இயர் சீனியர்ஸ் எல்லாம் அந்த டைம் சென்னையில் ப்ராஜெக்ட் பண்ணிக் கொண்டு இருந்தனர். அப்போது நாங்கள் சில சீனியர்களுடன் ப்ராஜெக்ட் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் பற்றி விசாரித்துக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது அவர்கள் சொன்னது திடுக்கிட வைத்தது. சுனாமி வருவத்ற்கு ஒரு நாள் முன்னால் 25-ம் தேதி சாயங்காலம் அவர்கள் அனைவரும் பீச்சில் தான் இருந்தனராம். அதுவும் அன்று ஞாயிற்றுகிழமை வேறு. பீச்சில் அலைமோதும் கூட்டம். ஒரு 12 மணிநேரம் முன்னால் வந்து இருந்தால், சென்னையே பாதி காலி ஆயிருக்கும் என்று பயந்து சொன்னார்கள். அவர்கள் கண்களில் இன்னும் அந்த பயம் இருந்தது.

நாகை, கடலூர் மாவட்டங்களில் பெரிய அளவு உயிர்சேதம் ஏற்பட்டது. திருச்செந்தூர், ராமேஸ்வரம், தூத்துக்குடியில் அதிக அளவு இழப்பு ஏற்படவில்லை, இலங்கை காப்பாற்றிவிட்டது என்று பேப்பரில் படித்ததாக நியாபகம்.

இயற்கை இப்படியெல்லாம் தாக்கும் என்று தமிழக மக்கள் தெரிந்து கொண்டது டிசம்பர் 26, 2004-ல் இருந்து தான்.

ஆனால் இன்று எத்தனை பேருக்கு இதே நாளில் தான் சுனாமி தாக்கியது என்று நினைவில் இருக்கும்? சென்னை பீச்சில் பொறித்த மீன் விற்றுக் கொண்டிருப்பவருக்குக் கூட நினைவில் இருக்குமா என்பது சந்தேகமே!


****************************

சர்வதேச டெஸ்ட் கிரிக்கெட் தரவரிசைப் பட்டியலில் இந்தியா 2‍-வது இடத்திற்கு முன்னேறி விட்டது. இது ஒட்டு மொத்த இந்திய அணிக்கு கிடைத்த வெற்றி. இன்னும் தென் ஆப்பிரிக்காவை ஒரு கை பார்த்துவிட்டால் இந்தியா தான் கிரிக்கெட் உலகின் முடிசூடா மன்னன்.

ஆஸ்திரேலியாவின் சிட்னி மார்னிங் ஹெரால்ட் நியூஸ்பேப்பர் தோனியை இந்த ஆண்டின் சிறந்த டெஸ்ட் அணியின் கேப்டனாக அறிவித்துள்ளது. இந்த ஆண்டில் டெஸ்ட் வீரர்கள் செயல்பட்ட விதத்தை வைத்து கனவு டெஸ்ட் அணியை அறிவித்துள்ளது சிட்னி மார்னிங் ஹெரால்டு. ஆண்டுதோறும் இதுபோன்ற அணியை அது தேர்வு செய்து அறிவிக்கும்.

இந்தியாவிலிருந்து தேர்வு செய்யட்ட மற்றுமொரு வீரர் கவுதம் கம்பீர். சமீப காலமாக இவரின் கிரிக்கெட் மீது கொண்டுள்ள வெறி வியக்கத்தக்கது. ஆஸ்திரேலியா, இங்கிலாந்து பௌலர்களை வெறுப்பின் உச்சியில் உட்கார வைத்து விட்டார். இவர் கோபத்தை மட்டுக் கொஞ்சம் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டால் மிகச் சிறந்த எதிர்காலம் உண்டு.

ஹெரால்டு அணி - டோணி (கேப்டன்-விக்கெட் கீப்பர்), ஸ்மித் (தெ.ஆ), கம்பீர் (இந்தியா), ஹசீம் அம்லா (தெ.ஆ), கெவின் பீட்டர்சன் (இங்கிலாந்து), சிவ்நரைன் சந்தர்பால் (மே.இ. தீவு), ஏப் டி வில்லியர்ஸ் (தெ.ஆ), ரியான் சைட்பாட்டம் (இங்கிலாந்து), டேல் ஸ்டெயின் (தெ.ஆ), மிட்சல் ஜான்சன் (ஆஸ்திரேலியா), அஜந்தா மென்டிஸ் (இலங்கை).

அண்ணா யூனிவர்சிட்டி, கேம்பஸ்க்குள் செல்போன் பயன்படுத்தினால் 10 நாள் சஸ்பெண்ட் என்று சொல்லியதை அடுத்து ஒரு சின்ன ஃப்ளாஷ்பேக். நானும் என் நண்பர்களும் காலேஜில் செல்போனை வைத்து பண்ணிய காமெடி நிகழ்வுகள்.

நான் 2002 லிருந்து 2006 வரை அரசினர் பொறியியல் கல்லூரி, பருகூரில் இன்ஜினியரிங் (பொறியியல் மற்றும் தகவல் தொடர்பியல்) படித்தேன். பருகூர் எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியாதவர்களுக்கு, சிறு குறிப்பு: கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்தில் சென்னை‍ -பெங்களூரூ நெடுஞ்சாலையில் திருப்பத்தூருக்கும் கிருஷ்ணகிரிக்கும் நடுவில் உள்ளது. பருகூரில் இருந்து ஒசூர் 40 கிமீ மட்டுமே. கிட்டதட்ட பார்டர். தமிழ்நாடு, கர்நாடகா மற்றும் ஆந்திரா பார்டர். கொஞ்சம் அரசியல் டச்சோடு சொல்வதென்றால் 1991 சட்டமன்ற தேர்தலில் ஜெயலலிதா நின்று வெற்றி பெற்ற இடம். அதற்காகவே பருகூரில் பொறியியல் கல்லூரியை ஆரம்பித்தார். 1996 சட்டமன்ற தேர்தலில் ஜெயலலிதாவை டி.ராஜேந்தர் ஜெயித்த சோகக்கதையும் பருகூரில் அடக்கம். இப்போதும் BITS, Pilani யில் எம்.எஸ் (Softwares and Systems, தொலைதூரக் கல்வி) வேலை பார்த்துக் கொண்டே படித்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்.
நான் ஃபர்ஸ்ட் இயர் படிக்கும் போது செல்போன் யாரும் அதிகம் பயன்படுத்தவில்லை. எங்க பசங்க யாரிடமும் செல்போன் இருந்ததில்லை. செகண்ட் இயர் கடைசியில் என்னுடன் படித்த அந்தமான் மாண்வர்களில் ரெண்டு பேர் மட்டும் வாங்கி இருந்தனர். அதுவும் செங்கல் மாதிரி
இருக்குமே, அந்த செட். அதையே எங்க பசங்க எல்லாம் எக்ஸிபிஷனில் பார்ப்பது போல் ஆச்சர்யத்துடன் அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டு இருந்தோம். அவர்களிடம் எப்பவாவது கெஞ்சி கூத்தாடி செல்போனை வாங்கி கேம் விளையாடுவதற்குள் தாவு தீர்ந்திடும். காலேஜ் ஸ்டாஃப் கூட சில சமயம் அவனுங்க கிட்ட செல்போன் வாங்கி பேசுவார்கள், எங்கள் காதில் புகை.

தேர்டு இயர் முடிக்கும்போது பரவலாக ஒரு பத்து பேரிடமாவது செல்போன் இருந்திருக்கும். ஓரளவுக்கு வசதியான பசங்க, முக்கியமா லவ் பண்ற பசங்ககிட்ட இருந்தது. எங்க வீட்டில் என் நண்பன் ஒருவன் போன் நம்பரைக் கொடுத்துவிட்டேன். வீட்டில் இருந்து கால் வரும்போது ரொம்ப பெருமையாக ஸ்டைலாக எல்லாரும் பார்க்கிறார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டு ரொம்ப கத்தி ஓவர் சீன் போட்டதை நினைத்து இன்னும் சிரிப்பு வருகிறது. காதலர்கள் எல்லாரும் செல்போன் வாங்கி போர்வைக்குள் பேசிக் கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டதால் என்னை மாதிரி ஃப்ரெண்ட்ஸ்கிட்ட பேசும் ஆட்களுக்கு ரொம்ப ஈஸியாக லேடீஸ் ஹாஸ்டல் லைன் கிடைத்தது. அப்போது யாருக்கு பர்த்டே என்றாலும் சரியாக 12 மணிக்கெல்லாம் தேவையான் Wishes லேடீஸ் ஹாஸ்டலில் இருந்து கிடைத்துவிடும். அது மட்டும் தான் அப்போதைய காலகட்டத்தில் செல்போனால் எனக்கு கிடைத்த advantage.

ஃபைனல் இயர் ஆரம்பத்தில், கேம்பஸில் Place ஆன அனைவரும் உடனே செல்போன் வாங்க வேண்டும் என்பது எழுதப் படாத விதி. அதனால் செல்போன் கூட்டம் கூடிக் கொண்டே போனது. நானும் அடிச்சி புடிச்சி செல்போன் வாங்கலாம் என்று பார்த்தால் எங்க அப்பா "இப்பலாம் வாங்குனா, படிப்பில் கவனம் போகாது(?).. ஒருவேளை நீ Place ஆயிட்டா அப்புறம் பாத்துக்கலாம்" என்று சொன்னார். நானும் செல்போன் வாங்குவதற்காகவே வெறித்தனமாக "R.S.Agarwal, Let Us C" புக் எல்லாம் படிக்க ஆரம்பித்தேன். Caritor Interview வில் ஒரு வழியாக கடைசி வரை போனேன். விதி வலியது. ஊத்திக் கொண்டது.

ஒரு வழியாக என் அப்பா மனமிறங்கி 2006 பிப்ரவரியில் நோக்கியா 3120 வாங்கிக் கொடுத்தார். அதைத் தான் இன்னும் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இந்த மொபைல் போனை மாத்த சொல்லி என் தம்பி கொடுக்கும் Pressure ஐ இந்த பதிவில் எழுதியுள்ளேன். 4 மாதம் அந்த போனை வைத்துக் கொண்டு காலேஜின் கெட்ட சீன்.

இப்போது இருக்கும் சூழலில் அண்ணா யூனிவர்சிட்டி கொண்டு வந்துள்ள சட்டம் சரியானது தான் என்றாலும் சில விஷயங்களில் தளர்த்திக் கொள்ள வேண்டும். வகுப்பு நடக்கும் போது அனைவரும் ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்ய வேண்டும், லஞ்ச் ப்ரேக்கில் யூஸ் பண்ணிக்கலாம் என்று சொல்லலாம். கேம்பஸ்க்குள் யூஸ் பண்ணக் கூடாது என்று சொல்வது தவறு என்று எனக்கு படுகிறது. இந்த காலத்தில் LKG படிக்கும் குழந்தைகள் கூட செல்போன் யூஸ் பண்ண ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அப்பாவும் அம்மாவும் வேலைக்கு போகும் இன்றைய கால கட்டத்தில் செல்போன் மூலம் அடிக்கடி பேசிக் கொள்ளலாம். இதன் மூலம் குழந்தைகள் "Anytime reach" ல் இருப்பார்கள்.

2002 ஜூன் மாதம் 29ஆம் தேதி இரவு, ப்ளஸ் டூவில் 1112 மார்க் வாங்கியதைக் கொண்டாட ஃப்ரெண்ட்ஸுடன் சேர்ந்து திருமங்கலத்தில் இருக்கும் சுத்த அசைவ ஹோட்டலான முனியாண்டி விலாஸில் மூச்சு முட்ட முட்டை கொத்து பரோட்டா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். தூரத்தில் நடந்த பொதுகூட்டத்தில் வைகோ கட்சி மாநாடு நடந்து கொண்டிந்த்து. சரியான கூட்டம். அதுவும் நடந்து கொண்டிருந்த இடம் பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு மிக அருகில். சத்தத்தை ஸ்பீக்கர் மூலமாக திருமங்கலம் முழுவதும் அலற விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு வீட்டுக்கு போகும் வரை பேசிக் கொண்டு இருந்தார். ஆனால் அப்போது கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவில்லை இந்த‌ பேச்சுக்காக ஜுலை 11ஆம் தேதி கைது செய்யப்படுவார் என்று.

தியாகராஜ இன்ஜினிய‌ரிங் காலேஜ்க்கு கவுன்சிலிங்காக அப்பாவுடன் பஸ்ஸில் போகும்போது அவரை திருமங்கலம் ஜுடிசியல் கோர்ட்டில் புரொடியூஸ் பண்ண கூப்பிட்டு போய்க் கொண்டு இருந்தனர். வரிசையாக பத்து போலீஸ் கார் போனது. தொடர்ந்து பத்து நாட்கள் எல்லா பத்திரிக்கை, டி.வியிலும் திருமங்கலம் கூட்டத்தைப் பற்றி திரும்ப திரும்ப போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். எங்களுக்கெல்லாம் பெருமையாகவும் ஒரு பக்கம் வேதனையாகவும் இருந்தது, "ச்சே, அந்த கூட்டத்தில் ஒரு மூலையில் பத்து நிமிசம் நின்று இருந்தால் கூட, ஏதாவது ஒரு பத்திரிக்கை இல்ல டி.வியில் எங்கள் முகத்தை Out of Focusலாவது காட்டி இருப்பார்கள்" என்று.

அதற்கு பின் நான் இன்ஜினியரிங் காலேஜில் சேர்ந்து, செகண்ட் இயர் படிக்கும்போது தான் அவரை ரிலீஸ் பண்ணினார்கள். அதற்கு அப்புறம் மறுபடியும் எல்லா மீடியாக்களிலும் இடைத்தேர்தலுக்காக திருமங்கலம் பெயர் இப்போது அடிபடுகிறது. என் வாழ்வில் முதல் முறையாக ஓட்டு போட போகிறேன். வோட்டர் ஐடி வாங்கி நான்கு வருடம் ஓடிப் போனாலும் இப்போது தான் எனக்கு ஓட்டு போட வாய்க்கிறது.

2004 லோக் சபா தேர்தலுக்கு அப்புறம் தான் என் பெயரை வாக்காளர் பட்டியலில் சேர்த்தனர். காலேஜ்க்கு லீவ் போட்டு இதற்காக‌ ஊருக்கு போனேன். ஃபோட்டோ எடுத்து உடனுக்குடன் கொடுத்து விட்டார்கள். அதை எப்படா யூஸ் பண்ணலாம் என்று நானும் வெறித்தனமாகக் காத்துக் கொண்டிருந்தேன். வந்தது 2006 தமிழக சட்டமன்ற பொது தேர்தல்.
தேர்தல் தேதி மே மாதம் 9, 2006. ஆனால் எனக்கு Infosys ரிட்டன் டெஸ்ட் சரியாக ஒரு நாள் முன்னால் மே 8, சென்னையில். மே 7ஆம் தேதியே ஃப்ரெண்டோடு சென்னை வந்து திருவான்மியூரில் தங்கியிருந்தோம். கஸ்தூரிபாய் நகரில் உள்ள செயிண்ட் மைக்கேல் அகாடமியில் நடைபெற்றது. வழக்கம்போல் ஊத்திக் கொண்டது. ரிட்டன் டெஸ்ட் முடிஞ்சதும் துரத்தி விட்டார்கள். சரி, நைட்டே ஊருக்கு கெளம்பலாம் என்று அப்பாவிடம் கேட்டால் "அதெல்லாம் கெளம்பாதே, நாளைக்கு எலெக்சன். ஊரெல்லாம் கலவரமாக இருக்கும். நீ, கெளம்பி வர்றது அவ்வளவு நல்லது இல்லை" என்று ஓட்டு போட வேண்டும் என்ற என் கனவுக்கு சமாதி கட்டி பூ போட்டு விட்டார். யார் என்னுடைய நல்ல ஓட்டை கள்ள ஓட்டாக மாற்றினார்களோ?, தெரியவில்லை. இந்த தேர்தலும் என் ஓட்டுக்காக கொடுத்து வைக்கவில்லை.

அதற்கு பின் இப்போது தான். ஜனவரி 9ஆம் தேதி அதிரடியாய் கிளம்புவதற்கு தயாராய் இருக்கிறேன். ஆபிஸில் லீவ் எல்லாம் கூட அப்ளை செய்து விட்டேன். அரசியலை பொறுத்தவரை "ராமன் ஆண்டாலும் ராவணன் ஆண்டாலும் எனக்கு ஒரு கவலை இல்லை" attitude தான் எனக்கு.

ஆசை எல்லாம் கியூவில் நின்று ஒரு நகத்தில் மை பூசிக் கொண்டு பேலட் பாக்ஸில் உள்ள பட்டனை ஸ்ட்ராங்காக அழுத்த வேண்டும் என்பது மட்டும் தான்!!!

இந்த 3 நாட்களில் வீட்டில் சரியான சாப்பாடு. வெள்ளிக்கிழமை மதியம் அம்மா வைத்த கத்திரிக்காய் சாம்பாரை அப்படியே சாப்பிடலாம் என்பது போல் இருந்த்து. இதில் அம்மா வேற "குழம்பில் உப்பு கொஞ்சம் கொறஞ்சிருச்சு, கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ" என்று சொன்னார்கள். அதெல்லாம் பராவாயில்லமா என்று நான் சொன்னாலும் எனக்கு தான் தெரியும் சாம்பார் எவ்வளவு அருமையாக இருக்கிறது என்று. ஏன் என்றால் பருப்பே எல்லாத சாம்பார், சாம்பார் பொடியே போடாத சாம்பார், காரம் அதிகம் என்று புளியையும், புளிப்பு அதிகம் என்று காரத்தை அதிகப்படுத்தி கடைசியில் கெமிஸ்டரி லேபில் கண்டுபிடிக்கும் Solution மாதிரி சாம்பார் என பல varieties நான் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். அதெல்லாம் நானே சமைத்தது (பெருமையாக வெளியில் சொல்லிக் கொள்ள முடியாத சாதனை)அமெரிக்காவில் இருந்த போது. செய்முறை விள‌க்க‌ம் எல்லாம் தெரியாம‌ல் குருட்டு ந‌ம்பிக்கையில் ச‌மைத்த‌வை. மூன்று வேளையும் நீங்க‌ள் சாத‌ம் சாப்பிட்டு இருக்கிறீர்க‌ளா?? நான் அங்கு இருந்த‌ போது அதை ம‌ட்டும் தான் சாப்பிட்டேன்.

அதை எல்லாம் அம்மாவிடம் சொல்லாமல் (பின்னே, சாதனை என்றால் சொல்லலாம்), வழக்கம்போல் அவர்கள் நேற்று சமைத்த சிக்கன், இன்று மீன் என்று தினமும் ஒரு பிடி பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இன்னும் ரெண்டு நாள் ந‌ல்லா சாப்பிட்டு விட்டு செவ்வாய்க்கிழ‌மை இர‌வு பாண்டிய‌ன் எக்ஸ்ப்ர‌ஸ்ஸைப் பிடிக்க‌ வேண்டும். மீண்டும் சென்னையில் சாப்பிட‌ வேண்டும் என்று நினைக்கும் போது இப்போதே அம்மா சாப்பாட்டை ந‌ன்றாக‌ சாப்பிட‌ வேண்டும் என்ற‌ எண்ண‌ம் தானாக‌ தோன்றி ம‌றைகிற‌து.


***************************


பெட்ரோல், டீசல் விலை ஒரு லிட்டருக்கு கணிசமான‌ விலை குறைத்திருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் இன்னும் 5 ரூபாய் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலுக்குக் குறைக்க‌லாம் என்று TimesNow ஆதார‌த்துட‌ன் நிரூபிக்கிற‌து. இனிமேல் ஆட்டோக்கார‌ர்க‌ள் என்ன‌ கார‌ண‌ம் சொல்லி த‌லையை சொறிவார்க‌ள் என்று தெரிய‌வில்லை. விலை குறைந்த‌ இந்த‌ ச‌ம‌ய‌த்திலும் அவ‌ர்க‌ள் ம‌ட்டும் வாடகையைக் குறைக்க‌மாட்ட‌ர்க‌ள். அவ‌ர்க‌ள் அப்ப‌டி குறைத்தால் ஃபோட்டோவுட‌ன் கின்ன‌ஸ் சாத‌னைக்கு அனுப்ப‌லாம்.

நான் வைத்திருக்கும் மொபைலுக்கு வயது 3 வருஷம் 6 மாதங்கள். என்னுடைய தம்பி இன்ஜினியரிங் காலேஜில் ஃபைனல் இயர், முடிக்கப் போகிறான். அவன் ஆசைப்பட்டபடி, இரண்டாம் வருடம் படிக்கும் போது mp3 player, FM உடன் கூடிய LG Dynamite set வாங்கிக் கொடுத்தேன். நான் வாங்கிக் கொடுத்தும் இரண்டு வருடம் ஓடிவிட்டது.

நான் வைத்திருக்கும் மாடல் Nokia 3120. நான் வாங்கும் போது அப்போது அது தான் லேட்டஸ்ட் ஃபோன். இதை நான் வாங்குவதற்கு எங்க அப்பாவிடம் நான் போட்ட திட்டம், ஐடியா எல்லாம் அவ்வளவு சீக்கிரம் வேலைக்கு ஆகவில்லை. அவருடைய எண்ணம் "கல்லூரியில் செல்போன் வைத்து இருந்தால் பசங்க கெட்டுப் போயிடுவாங்களோ" என்று இருந்து இருக்கலாம். 3 மாதம் கழித்து என்னுடைய கடைசி செமஸ்டரில் வாங்கிக் கொடுத்தார்.

அப்போது நான் அவரிடம் கேட்டது என்னமோ Nokia 1100 தான். At that time i was so crazy about Nokia 1100.(think, still so). அப்பா அதெல்லாம் விட்டு விட்டு கலர் மொபைல் 3120 வாங்கிக் கொடுத்ததும் கொஞ்ச நேரம் சோகம் ஆகிவிட்டேன். 1100 மாதிரி இதில் torch இல்லையே என்று வேற ஃபீலிங்.

அந்த சமயத்தில் காலேஜில் நண்பர்களிடம் எல்லாம் ஒரு தாழ்வு உணர்வுடன் தான் மொபைலைக் காட்டினேன். அதில் என் நண்பன் ஒருவன், "டேய், நம்ம செட்டில் நீ தான்டா காஸ்ட்லி மொபைல் வச்சி இருக்க, அதுவும் கலர் மொபைல் வேற, கலக்குற மச்சான்" என்றான். அப்போதில் இருந்து எல்லாரிடமும் பெருமிதம் கலந்த கெத்துடன் மொபைலைக் காட்டிக் கொண்டே இருந்தேன் இன்ஜினியரிங் முடிக்கும் வரை.

நான் சொல்ல வந்ததில் இருந்து வேற எங்கோ போய் விட்டேன். என் தம்பியைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டு இருந்தேன். என் தம்பிக்கோ இப்போ வேறு ஒரு மொபைல் மீது கண். ஆனால் நானோ பழைய செட்டையே மாற்றாமல் வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். அவனும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போது எல்லாம் "டே, உன் செல்போன மாத்தலையா, ரொம்ப பழசாயிடுச்சு" என்பான். நானும் "மாத்தணும்டா" என்று கடந்த ஒரு வருடமாக சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறேன். தம்பியும் விடாமல் "அப்பா வாங்கித் தந்தார்னு செண்டிமென்ட்டா???, வேலை கிடைத்த போது வைத்திருந்தது என்று செண்டிமென்ட்டா???" தொல்லை பண்ணிக் கொண்டு இருந்தான்.

ஆனா எனக்கு பொதுவாக செல்போன் மீது பெரிய ஈர்ப்பு எல்லாம் கிடையாது. அதிலும் மொபைல் ஸ்டோரில் பார்க்கும்போது "இதை விட அது நல்லா இருக்கே, அதை விட இது நல்லா இருக்கே, இன்னும் 500 ரூபாய் செல்வழித்தால் advanced features செட் கெடைக்குமே, அந்த பணத்தில் இன்னும் 500 ரூபாய் போட்டால் கேமராவுடன் கெடைக்குமே" என்று குழப்பத்தில் தலை சுற்றி எதுவுமே வாங்காமல் திரும்பிவிடுவேன். அதன் பிறகு தம்பி என்னிடம் மொபைல் மாத்துவது பற்றி தப்பித் தவறி கூட வாய் திறப்பது இல்லை.

பொதுவாக மத்த விஷயத்தில் நான் ரொம்ப self content person என்றாலும், இந்த மொபைல் ஃபோன், துணி விஷயத்தில் அவ்வளவு ஈஸியாக நான் satisfy ஆக மாட்டேன். ஏன் என்று எனக்கு தெரியவில்லை.

நானாவது அவனுக்கு NewYear ஒட்டி அவன் ஆசைப்பட்டபடி புது மொபைல் வாங்கித் தர வேண்டும்.